ถึงเตงคับ ...
เค้าอยากให้เตงฟังเพลงนี้นะ อยากให้หลับตา ตั้งใจฟัง
ก่อนจะอ่านคำพูดใดๆ ของเค้าหลังจากนี้ ..

เพลงนี้เราร้องด้วยกันในคอนเสิร์ตดา
เราฟังในรถ เราร้องคาราโอเกะ
แต่รุ้มั้ย ช่วงเวลานี้ ... ตอนนี้ ...
เพลงนี้มันเพราะมากกว่าทุกครั้งที่เค้าฟัง

เค้ามีอะไรในใจอยากจะบอกเตงตั้งมากมาย
แต่บางทีเค้าก้อพิมได้ไม่ตรงกับความรุ้สึกจริงๆข้างใน
และเพลงนี้ทุกๆประโยค .. มันแทนใจเค้าได้ตรงที่สุดแล้ว
แค่สามนาที  อยากให้เตงฟังด้วยใจนะ ..

ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้ มันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง
ฉันไม่กล้าจะสัญญาด้วยคำใด ..
รักเรานั้นจะไปอีกไกล หรือวันไหนจะต้องร้างลา
ฉันไม่รู้ ... ไม่เคยแน่ใจอะไร

ด้วยปัญหาของเราตอนนี้
เตงรุ้ใช่มั้ย เราทั้งคู่ยังมีความหวังหยุเสมอ
แต่เราไม่มีวันรุ้อนาคต แม้เราจะเชื่อว่า
ถ้าวันนี้มันเปนไปไม่ได้ วันข้างหน้ามันจะต้องดีกว่านี้
พระเจ้าจะประทานสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราเสมอ
แต่ตอนนี้เราทั้งคู่ ท้อกับการรอคอย
ไม่อยากผิดหวังนะ .. ไม่อยากเสียใจนะ ...
แต่จะให้ทำยังไงในเมื่ออะไรจะเกิดมันก้อต้องเกิด จริงมั้ย ?
ขอแค่เพียงจากวันนี้ จนตลอดไป
ขอแค่เรายังหยุด้วยกันแบบนี้ ไม่ทิ้งกันไปไหน
ความฝัน ซักวันมันต้องเป็นจริงได้แน่ เตงเชื่อเค้านะ
ขอแค่เราไม่ปล่อยมือกันก้อพอ

ฉันพูดได้เพียงว่า"ตอนนี้รักเธอ" เทให้ทั้งหัวใจ ...

ไม่มีอะไรจะมั่นใจกว่านี้ได้อีกแล้วเตง
เค้ารักเตง รักมาก รักมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เค้าพูดออกไปว่ารัก
วันนี้ก้อยังเหมือนเดิมนะ ไม่เคยเปลี่ยนไปซักครั้ง
มันเปนแบบนี้ตลอดมา แล้วก้อจะเหมือนเดิมตลอดไปด้วย รุ้มั้ย:)

นี่คือสิ่งสำคัญ .. ที่เรายังหยุด้วยกัน
สิ่งอื่นใดนั้นมันยังไม่มาถึง
บอกได้แค่นี้ .. "จะรักหมดทั้งใจที่มี"
ให้มันตราตรึง อยู่ในใจเผื่อไปถึงวันลาจาก

สิ่งสำคัญสำหรับเราสองคนก้อคือ "ตอนนี้"
ปัจจุบันสำคัญที่สุด เค้าไม่กลัวอะไรถ้าวันนี้เรายังรักกัน
ถ้าพรุ่งนี้มันจะเปลี่ยนไป เค้าก้อจะไม่เสียดายวันที่ผ่านมา
วันนี้เรารักกันไปแบบนี้ วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงเค้าไม่ขอคิด
สิ่งที่เรากลัวหยุลึกๆ อาจจะไม่สมหวังภายในวันสองวันนี้
แต่ถ้ามันยังมาไม่ถึง วันนี้แค่เรารักกันก้อมีความสุขที่สุดแล้ว
ขอแค่ "เรารักกัน" ไม่ว่าจะต้องเจออะไร
เราสองคนก้อจะผ่านมันไปได้ 
ขอแค่มีเตงเปนกำลังใจหยุแบบนี้
ถึงเค้าจะท้อแท้ จะงอแงบ้าง แต่เตงทำให้เค้ารุ้ว่า
เค้าไม่เคยต้องหยุคนเดียว
แค่มีเตง ก้อไม่ต้องผิดหวังกับอะไรแล้ว
วันนี้อาจจะเสียใจ แต่ถ้าเตงยังไม่ไปไหน
ในความทุกข์นั้น เค้าก้อรุ้ว่าเค้าจะยังมีความสุขหยุเสมอ
เพราะ "ความสุขเค้าหยุที่เตง"

เรื่องที่รู้วันนี้ตอนนี้ ฉันก็มีแต่ความอุ่นใจ
รักที่เราให้กันคือสิ่งดีงาม
แม้สุดท้ายจะเหลือเพียงฝัน
หรือจะเป็นอย่างไรก็ตาม ฉันจะทำวันนี้ให้ดีดังใจ ...

เตงรุ้มั้ย ... ทำไมเวลาเราหยุด้วยกัน
เราถึงนอนหลับสบายมากเลย
เพราะเรารุ้สึกอุ่นใจ รุ้สึกปลอดภัย รุ้ว่ามีคนกอดเราหยุนะ
นอนคนเดียวมาเกือบยี่สิบปี
นอกจากพ่อแม่แล้ว ก้อมีกอดนี่แหละที่รุ้สึกปลอดภัย
พอเราโตขึ้น พ่อแม่ก้อไม่ได้มานั่งมานอนกอดเหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้ก็เลยมีคนเดียวที่ยังเหลือหยุให้เราอุ่นใจก่อนหลับตา
ให้รุ้ว่าเราไม่ได้หยุคนเดียว
และขอให้ทุกเช้าที่ลืมตามา ได้มองเห็นเค้าเป็นคนแรก
อยากให้มันเปนแบบนั้นไปทุกๆวัน
อยากให้เปนแบบนั้นไปจนวันที่เราจะไม่ต้องลืมตาขึ้นมาอีกเลย
ชีวิตนี้คงน่าอิจฉาที่สุดในโลกเลย :)

เตงคะ เค้าฟังเพงนี้ตอนนี้ทีไรเค้าร้องไห้ทุกที T__T
คิดในแง่ดี .. เราสองคนไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆ เลยเนอะ
ไม่เคยถูกลอตเตอรี่กับเขา ไม่เคยได้อะไรจากการเสี่ยงโชค
ไม่เคยได้อะไรโดยไม่พยายามเอง
มันเหนื่อยใจนะ .. เหนื่อยแต่ภูมิใจ
แล้วถ้าได้มันมาด้วยมือของเราเอง
เราจะรักษามันไว้อย่างดีที่สุดใช่มั้ยคะเตง
เราจะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆ ใช่มั้ย ?

บางที.. ถ้าไม่ได้หยุด้วยกัน
เราจะยังมั่นคงเหมือนเดิมใช่มั้ย ?
บางที .. ถ้าเราต้องเจอกับความผิดหวัง
เราจะยังหยุข้างกันและกันไม่ไปไหนใช่มั้ย ?
บางที .. ถ้าเรารุ้สึกอยากยอมแพ้กับความห่าง
เราจะผ่านมันไปได้ใช่มั้ย ?

และถ้า ..

บางที .. ถ้าเราไม่ต้องจากกันอีกแล้ว
เราจะยังคงคิดถึงกันเท่าเดิมใช่มั้ย ?
บางที .. ถ้าเราหยุใกล้กันตลอดเวลา
เราจะเข้าใจกันแบบนี้ใช่มั้ย ?
บางที .. ถ้าเราต้องทะเลาะกัน
เราจะผ่านมันไปได้ใช่มั้ย  ?

บางทีเราอาจจะได้หยุด้วยกันไปจนแก่เลยก้อได้นะ :)
หรือบางที เตงอาจจะอยากมีลูกแล้วเค้าต้องทำไงเนี่ยะ >.<
บางทีเราอาจจะเปนทุกอย่างให้กันและกัน จนไม่สามารถขาดกันได้อีกแล้ว
บางทีพระเจ้าคงจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเรา
บางทีอนาคตอาจจะสวยงาม"กว่าที่คิด" ก้อได้
บางทีถ้าเราไม่รุ้จักความเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจหรอก เนอะ ;)

เค้าอยากมีเตงเปนกำลังใจแบบนี้ตลอดไปเลยนะ

.

.

.

เค้ารักเตงนะ ..

.

.

.

.

เค้าคิดถึงเตง ... ;(

Pickoloz Edit~*

ข้างบนเป็นความในใจที่พิมพ์ไว้นานแล้วเหมือนกัน
อยากให้ตาลได้อ่าน แต่พอกลับมาดู รู้สึกได้ถึงความวกวน - -
ตอนแรกก้อว่าจะแก้ แต่คือพอคิดๆ ไป
ถ้าแก้ให้เปนคำพูดที่สวยหรู แต่มันไม่ตรงกับความรุ้สึก ณ ตอนนั้น
มันก้อไม่มีความหมายอะไร ปิ้กพิมไปฟังเพงไป ร้องไห้ไป T__T
คำพูดมันเลยวนเวียน แต่มันคือทั้งหมดที่ปิ้กมีหยุในใจ
แล้วก้ออยากจะบอกให้ตาลได้รุ้
แล้วตอนนี้เค้าอ่านเม้นเตงแล้ว
เค้าก้อพอจะรุ้แล้วล่ะ ว่าเตงเข้าใจความรุ้สึกเค้าดีที่สุดในโลกเลย ^__^

 อ่ะหมดเวลาทำซึ้งแล้ว
มาเปนเรื่องการผจญภัยแอดแวนเจอร์กันบ้าง
ตั้งแต่ปิ้กไปนครศรีธรรมราชมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ก้อกะว่าจะลงรุปให้ตาลดูเต็มๆซักที
แต่ด้วยความที่รูปมันเยอะมากกก มากๆ มากจริงๆ - -
เพราะฉะนั้นคนที่ใช้เนต 56k ปิดไปได้เลยครับ
เพราะคงโหลดแบบทรหดมากๆ 3 วันอาจจะไม่เสร็จ ^^"

อะไม่พูดพร่ำทำเพลงนานและเด๋วยาว
เริ่มออกเดินทางกันเลย เย่!!

ตื่นแต่เช้ามืดเลย ตีห้า
เพราะนัดกับพรรคพวก(ที่อายุรวมกันเกือบครบพันปี)
เอาไว้ว่าล้อเลื่อน 6 โมงเช้า
ปิ้กเองก้อเตรียมตัวอย่างดี ด้วยกันจัดกระเป๋าตอนตีสอง - -
แล้วก็นอนคุยกับตาลจนถึงตี 4
สรุปได้นอนหลับพอเคลิ้มๆ 2 ชั่วโมงถ้วน
คุณแม่ทีน่ารักและหลานบาติกที่น่าชังก้อมาช่วยกันทุบประตู ปังๆๆ!!
ไม่อยากตื่นก้อต้องตื่นล่ะคับ T___T

อาบน้ำแต่งตัว เสื้อผ้าครบมั้ยไม่รุ้ แต่คว้ากล้องไว้ก่อน
เพราะถ้าลืมกล้องแล้วก้อไม่รุ้จะไปทำไม
สำหรับคนอื่นอาจจะแค่เที่ยว
แต่ปิ้กอยากจะเกบทุกอย่างมาให้มากที่สุด
เพราะตาลไม่ได้ไปด้วย เพราะฉะนั้นถ้าไม่ถ่ายรุป
ก้อไม่มีอะไรให้ทำเลย เพื่อนๆ วัยเดียวกันพอจะคุยได้ก้อไม่มี T_T
เลยได้แค่กล้องถ่ายรุปนี่แหละ ทำให้อยากเดินทางขึ้นมาอีกนิด

หลับไปในรถตลอดทาง
ถูกปลุกขึ้นมาแวะกินชาร้อนกับปาท่องโก๋ที่กระบี่
แถวไหนไม่รุ้ไม่ได้จำเพราะง่วงและเบลอสุดริด
พอกินอิ่ม ขึ้นรถ แล้วก้อ นอนต่อ ... คร่อกก

ทริปนี้ก็ไปที่จังหวัดนครศรีธรรมราชอ่ะคับ
ก็เน้นเที่ยวที่แถบนอกๆ ไม่เข้าไปในตัวเมืองเลย
ที่พักก็จะหยุบน "เขาเหมน" อ่านว่า หอ มอ เอ นอ - เหมน
คำว่าเขาเหมนนี่ก็มาจาก "เขาพระสุเมรุ" นั้นล่ะจ้ะ
แต่คนใต้เวลาเรียกอะไรแล้วชอบเรียกตัดคำเหลือย่อๆ
เลยเรียกติดปากกันมาตั้งแต่โบราณว่า เขาเหมน

ตื่นอีกทีก้อมาถึงแล้ว
จุดหมายแรกที่แวะเลยก็คือ "วัดธาตุน้อย"
วัดนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องพ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์
มีร่างของหลวงพ่อหยุที่นี่ ไม่เน่าไม่เปื่อยด้วย
พ่อท่ายคล้าย  ได้ขึ้นชื่อว่า "วาจาสิทธิ์" เพราะว่า
ไม่ว่าหลวงพ่อจะพูดอะไร เรื่องนั้นจะเป็นจริงเสมอ
ยกตัวอย่างเรื่องนึงที่ได้ยินคนแก่เล่ากันต่อๆ มาว่า

มีขุนโจรคนนึง (ในยุคเดียวกับขุนพันอัครราชเดชอ่ะคับ)
มาฟังคำเทศนาของหลวงพ่อ
แล้วมีตอนนึง หลวงพ่อเทศน์ว่า
"ที่ไหนมีน้ำ ที่นั้นย่อมมีปลา
ที่ไหนมีนา ที่นั้นย่อมมีข้าว"
แล้วขุนโจรคนนี้เลยย้อนกลับไปว่า
"หลวงพ่อแน่ใจเหรอว่า ที่ไหนมีน้ำที่นั้นมีปลา"
หลวงพ่อท่านพูดคำไหนคำนั้น
ขุนโจรเลยย้อนกลับไปถามอีกว่า
"แล้วถ้าในน้ำมีปลาทุกที่ แล้วน้ำในลูกมะพร้าวล่ะ มีปลามั้ย?
ถ้าเปิดออกมาแล้วในลูกมะพร้าวมีปลา จะยอมบวชไม่สึกเลย"
พ่อท่ายคล้ายเลยให้ลูกศิษย์วัด
ปีนไปเก็บมะพร้าวจากต้นมาลูกนึง
แล้วท่านก็บอกให้เปิดมะพร้าวออก
ปรากฏว่ามีปลาว่ายหยุในลูกมะพร้าวจริงๆ
สรุป ขุนโจรคนนั้นก็ศรัทธา แล้วก็บวชมาจนถึงทุกวันนี้
(ขุนโจรคนนั้นเป็น 1 ใน 3 เสือที่ดังมากๆในยุคนั้น)
อาจจะเล่าคลาดเคลื่อนไปบ้างเนอะ
แต่ก้อจำได้เท่านี้แหละ ท่านเลยได้ฉายาว่า "วาจาสิทธิ์"

เป็นพระนอนที่องค์ใหญ่ม๊ากกกกกกมากก ไม่เชื่อลองเทียบกับต้นไม้ดูสิ

อันนี้เป็นเรซินรูปเหมือนของหลวงพ่อ เหมือนจริงเนอะ

เสร็จจากวัดที่อากาศร้อนระอุสุดฤทธิ์
ก้อได้เวลาเที่ยงพอดี
ก้อเลยไปร้านอาหารชื่อ "วังมัจฉา"
ที่มีอาหารเน้นเปนปลา
ทั้งน้ำจืด น้ำเค็ม มีหมด
เค้ามีให้ตกปลาได้ด้วยนะ
แล้วร้านอาหารนี่เปนอะไรที่เข้าไปลึกมากกก
เข้าไปในป่าสวนยาง แบบไม่น่าเชื่อว่าในนี้จะมีร้านอาหารหยุ - -
แต่อาหารอร่อยมากคับ ปลาหอยปูนี่สดมากๆ
เพราะเค้าจับจากในบ่อแล้วเอามาทำเลย

ไม่มีคนเลย เพราะว่าร้านอาหารเปิดตอนเย็น

 แต่เราโทรไปจองตั้งแต่เที่ยง ก้อเลยสภาพเปนอย่างที่เหน ๕๕๕

ถึงน้ำจะเขียว แต่ร่มเย็นสบาย

อาหารก้ออร่อยม๊ากๆ เจ้าของก้อใจดีสุดๆ (ไม่ได้ค่าโฆษณานะ)

บักมินทะดา กินเสดก้อหาเรื่องซน เจ้าของร้านใจดี ให้เอาอาหารปลามาโรยด้วย

พอกินกันอิ่มหนำสำราญแล้ว
คราวนี้ก็เดินทางต่อ
พี่คนที่เค้าเป็นไกด์นำทาง
เป็นตัวแทนจากรีสอร์ทที่เราจะไปพัก
เค้ามีเซอร์วิสนำทางด้วย
พาเราไปเที่ยวแบบ One Day Trip
จุดหมายต่อไปก็คือ พาไปดูที่เค้าเลี้ยงผึ้ง (ออกแนวท่องเที่ยวเชิงเกษตรนะเนี่ย)
พอไปถึงที่ ลุงเจ้าของสวนก้ออาสาเปนวิทยากรเอง
ได้ความรุ้มาเยอะเลย

ลุงเค้าหน้าตาใจดีเนอะ

อันนี้เปนรังผึ้งปลอม แต่ทำจากขี้ผึ้งแท้ๆเลย

 เอาไว้ให้ผึ้งมาอาศัยหยุ พอกดลงไปจะนิ่มๆเหมือนเทียนเลย

อันนี้เป็นกล่องเลี้ยงผึ้ง ลุงเค้าก็เปิดให้ดู ปรากฏว่าข้างในเป็นเช่นนี้ ...

ผึ้งเป็นล้านคับพี่น้องคับ นี่ถ้าซูมรูปได้ จะได้ฟีลกว่านี้เยอะ

ลุงเค้าบอกว่า จริงๆแล้วการเลี้ยงผึ้งเปนงานเสริม
เพราะลุงเค้ามีสวนทุเรียน เค้าใช้ผึ้งในการผสมเกษร
แล้วผลผลิตจะออกมาดกมาก แบบเอากล่องบ้านผึ้งเนี่ย
ไปตั้งไว้ใต้ต้นทุเรียนที่อยากให้ลูกออกดกๆ
รับรอง น้องผึ้งจัดให้ แปปเดียวลูกเต็มต้นเลยขอบอก

และแน่นอน เมื่อมีผึ้ง ก้อต้องมีผลพลอยได้จากผึ้ง
นั้นก้อคือ แอ่นแอ๊นนนน ~~

น้ำผึ้งแท้ 100% นั้นเอง
ป้าที่เป็นภรรยาของลุงก็เป็นคนสานที่ใส่ขวด
เพื่อเป็นของฝากได้ แล้วก็เพิ่มมูลค่าของผลิตภัณฑ์ด้วย
น่าซื้อฝากมากเลยเนอะ สวยด้วย

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่าได้กินฟรี
นายแบบคือน้าของปิ้กเอง ชอบยิงนกตกปลาเป็นชีวิตจิตใจ
งานอดิเรกคือเปนคาสโนว่า ชอบหนีลูกเที่ยวตอนดึกๆ ๕๕๕๕๕
(ปิ๊กลองชิมดูแล้ว หวานม๊ากกก หวานติดปาก แล้วก้อหอมกลิ่นผลไม้ด้วย)

อันนี้เป็นผลไม้ลูกเล็กๆ เค้าเอามารมให้ดำแบบที่เห็น
แล้วก็เอาไปแพคเกตสวยๆ ทำเป็นที่ดับกลิ่นในตู้เยน ในตู้เสื้อผ้า
พูดง่ายๆ คือเหมือนถ่านนั่นล่ะคับ มีคุณสมบัติดูดกลิ่นได้ดีเยี่ยม !!

อันนี้ถ่ายมาให้เพราะกลัวว่าเด็กในเมืองจะไม่เคยเหน อิอิ

หลังจากที่ดูและกินมาจนแทบหมดสวนแล้ว  - -"
ก้อมุ่งหน้าเข้าที่พักกันเลย
ตอนแรกปิ๊กก้อคิดว่า เออพักบนเขา แต่เขาภาคใต้ก็คงจะธรรมดาๆ
ไม่น่าจะสูงเท่าไหร่ คงไม่เหมือนพวกดอยภาคเหนือล่ะมั้ง
แต่พอขึ้นไปถึง ... มีอันต้องตะลึงคับพี่น้อง ...

อยากให้เห็นกับตา แล้วจะรุ้ว่าสวยมากมายจริงๆ
ภูเขาสูงมากเลย สวยสุดๆ เหนแล้วคิดถึงตาลจับจิตจับใจ
ทำไมตาลถึงต้องกลับไปก่อนก้อไม่รุ้ เฮ่อ
ถ้าได้มาด้วยกัน คงมีความสุขที่สุดในโลกกก

อันนี้เป็นร้านอาหารที่หยุบนรีสอร์ท
เนื่องจากเราไปถึงตอนประมาณบ่ายสามโมง แดดก้อเลยร้อนๆ
แต่บรรยากาศตอนเช้ากับตอนกลางคืน สวยมากจริงๆคับ

พอมาถึง พวกลูกลิงทั้งหลายก็เริ่มป่วน
หาที่เล่นซนกัน ปิ้กมีหน้าที่ต้องดูเด็กไปด้วย
แล้วก็เหมือนมีนายแบบนางแบบส่วนตัวไปด้วย
แต่กว่าจะจับมาถ่ายได้นี่ก้อเหงื่อตกเลยนะ

เคยเห็นนกยูงกันมั้ยคับพี่น้อง ??
เคยใช่มั้ยคับ เหนที่ไหนคับ ?? สวนสัตว์ใช่มั้ยคับ
ที่อื่นเขาเลี้ยงไก่คับ แต่เขาเหมนรีสอร์ท เลี้ยงนกยูง - -"

มีไคเคยใกล้ชิดนกยูงตัวเป็นๆขนาดนี้บ้าง ??

วิ่งไล่นกยูง ตามสเตปลิง - -" (ห้ามแล้วก้อไม่ฟัง แข่งจับนกยูง ฟังๆดูไฮโซมั้ย)

จากนั้นก็เข้าที่พักอาบน้ำ แล้วก็พักผ่อนชมบรรยากาศ
ส่วนปิ๊กก้อเดินหามุมถ่ายรูปไปเรื่อย
ในใจก้อคิดถึงแต่เธอ T_________T
ตอนนั้นโทรหาเตงด้วยล่ะ ได้ยินเสียงแล้วชื่นใจบอกไม่ถูกเลยจริงๆ
(ขอบอกว่าบนนั้น สัญญาณเต็มทุกเครือข่ายคับ)

พอตกกลางคืนก้อเริ่มทานข้าวกัน
ที่รีสอร์ทเค้าก้อใจดี๊ ใจดี มีคาราโอเกะให้ได้ร้องกัน
นั่งกินข้าวไป ฟังเพลงขับกล่อมจากนักร้องเสียงดี คู่นี้ ..

นักร้องคู่คับ นักร้องคู่ ร้องคู่กันในเพลง "รักแท้แพ้แดช"
ถ้าไคไม่เคยฟังถือว่าเอ๊าท์มาก ที่ท่อนกลางเพลงมันร้องว่า

"พี่ติดสติ๊กเกอร์ น้องบอกว่าเชยอีตาย ไปทำสีด้ายม๊าย ราคามันไม่กี่พัน .."
ไม่เคยฟังไปหาฟังซะนะคับ แล้วจะไม่ผิดหวัง ๕๕๕๕๕

พอตกดึกที่รีสอรฺทเค้ามีบาบีคิวไว้ให้ย่างกินกันด้วย
แต่ส่วนใหญ่จะอิ่มกันแล้ว เลยออกแนวเปนย่างทิ้งย่างขว้างมากกว่า - -
กินไม่หมดเลยจริงๆ ปิ้กเองพอตกดึกก้อขี้เกียจถ่ายละรูป
โทรหาตาล แล้วก็นอน ...

เช้าวันต่อมาก็ตื่นแต่เช้าเลย มาเก็บบบรรยากาศ
ที่รีสอร์ทเค้าก้อมีอาหารเช้าให้กิน มีข้าวต้ม มีขนมปัง ชากาแฟ โอวัลติน ครบ

แล้วก็รับหน้าที่เดิม ดูแลนายแบบและนางแบบให้หยุครบ 32 ประการ

อันนี้ป่ะป๊ากับพี่ชายขอร่วมแจมสมาคมโตแต่ตัว...

เนื่องจากเรามาแค่เสาร์อาทิตย์ เลยได้นอนแค่คืนเดียว (แค่นี้ก้อคิดถึงตาลจะบ้าแร้ว)
ก้อเลยเตรียมตัวออกจากรีสอร์ทเช้าวันอาทิตย์เลย

นางแบบเริ่มวีนแตก เนื่องจากท่านผู้ใหญ่โม้กันนาน ไม่ยอมขึ้นรถซักที..

พอลงจากเขามา ก็ยังมีจุดหมายไปอีกสองสามที่
เพราะกะว่าจะกลับถึงภูเก็ตค่ำๆของวันอาทิตย์
ที่ต่อไปที่ไกด์พาเราไปดูก้อคือ โรงเพาะเลี้ยงดอกหน้าวัว

ดอกหน้าวัวเป็นพืชเศรษฐกิจที่ทำรายได้ได้ดีมากๆ
ทุ่งดอกสีแดงที่เห็นนี่ ขายส่งดอกละ 20 บาท ส่วนใบ ใบละ 5 บาท
เลี้ยงง่าย ตายยาก ทน อึด ลองคิดดูว่าถ้าขายหมดนี้ จะได้เท่าไหร่
แล้วเค้ามีแบบนี้อีกเปนสิบแปลงเลย *0*

จากนั้นก็เดินทางไปที่เที่ยวสุดท้าย นั้นก้อคือที่ที่เด็กๆ รอคอย
น้ำตกท่าแพ ..

เป็นนายแบบที่ไม่กลัวจะมีภาพหลุดแต่อย่างใด เย้ยฟ้าท้าดินมากๆ

อันนี้นายแบบรุ่นใหญ่ขึ้นมาอีกนิด (น้ำใสไหลเยนเหนหัวนมชัดเจน - -")

เล่นน้ำกันหยุประมานชั่วโมงกว่าๆ
ก้อถูกเรียกให้ขึ้น จังหวะนี้ร้องกันระงม
เพราะไม่ยอมขึ้น ต้องฉุดกระชากลากถูกันยกใหญ่
พอขึ้นมาทาแป้งแต่งตัว นายแบบนางแบบก้อหลับ
แล้วพอตื่นมาก้อหิว แล้วก้อร้องอีก ตามสเตปเทพ ..

พอเที่ยงก้อแวะทานอาหารมื้อสุดท้าย ก่อนจะเดินทางกลับ
เปนร้านอาหารที่มีรีสอร์ทแนวคันทรี่คลับ
สวยมากมายคับ ชอบๆ

ข้างหลังลอย ชาเลย์มีเต่าหกขาด้วยนะ
พี่ๆพนักงานเสริฟเค้าเหนเดกๆเยอะ
เค้าเลยชวนไปให้อาหารเต่ากัน
ไอเราโตแล้ว แต่อยากตามไปเกบภาพ

เต่านี่คุ้นเคยกับคนมากๆ พอเหนคนมันก้อเดินออกมา
ป้อนกล้วยให้กินก้อกินใหญ่เลย
ส่วนหกขา เหนเค้าบอกว่ามีอีกสองขางอกหยุข้างหลัง
ปิ้กเองก้อไม่กล้าจับพลิกง่ะ เลยเหนแค่สี่ขาอย่างในรุปนี่ล่ะคับ

อันนี้เป็นรูปปั้นพญานาคราชตัวใหญ่
หยุหน้าลอย ชาเลต์เลยคับ
จะมีบ่อน้ำ พี่เค้าบอกว่าบ่อของพญานาคราชเนี่ย
เปน 1 ใน 9 แห่งที่เค้าเอาไปทำเปนน้ำพิพัตสัตยา
เวลาทำพิธีในพระบรมหาราชวัง
เหนเค้าบอกอีกว่า หางพญานาคราชเนี่ย
ยาวเข้าไปในป่าลึกมากกกกกเลย

หลังจากเที่ยวจนอิ่มก็ถึงเวลาเดินทางกลับถึงภูเก็ตโดยสวิสดิภาพ
ตอนแรกทริปนี้แม่ตั้งใจจะพาตาลไปด้วย
แต่แม่เองก้อติดงาน ทำให้ต้องเลื่อนมาช้าลงหนึ่งอาทิตย์
ตาลก้อเลยต้องกลับก่อน กลายเปนปิ้กไปแบบไม่มีตาล
เสียดายมากเลยอ่ะคับ แต่ถ้ามีตาลไปด้วย
คงไม่ได้วิวมาขนาดนี้ เพราะส่วนใหญ่เมมโมรี่จะเต็ม
เพราะมีแต่ภาพนางแบบ เพียบบบ

โหลดกันครบ 3 วันยังคับ
ธีมใหม่ + รูปที่อัพเพิ่ม + เนื้อหาของวันนี้
อาจจะทำให้เครื่องท่านแฮ้งได้

ไคอ่านจบรักตาลเลยยยย (ไม่ได้พิมพ์ผิดนะ ตั้งใจๆ 5555)

 >> เสื้อสวยม้ะ 5555

คำเตือน :: ยาวมาก รูปเยอะมาก

เรต :: ทุกวัย

หวัดดีค่ะ ... ตอนนี้ตาลกลับมาถึงฮอลเเลนด์เเล้วน้ะ

ถึงตั้งเเต่วันที่ 25 ขึ้นเครื่องตอนตีสาม ที่สุวรรณภูมิ

ตอนขึ้นเครื่องที่ภูเก็ต พ่อเเม่ปิ้ก หลาน พี่อ้อม มาส่งตาลหมดเลย

ตอนเเรกตาลกะว่าจะให้ปิ้กมาส่งคนเดียว เพราะว่าตอนนั้นเฮิร์ทมากอ่ะ

ทรมานใจมาก ร้องไห้ทั้งวัน ไม่อยากจากไปเลย ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็จะได้อยู่ด้วยกัน

เเต่ตาลก็ยังข้องใจเรื่องวีซ่าที่ยังไม่ผ่านสักที มันเลยจากไปเเบบใจหายๆบอกไม่ถูก

ถ้าเรื่องวีซ่าผ่านเเล้วก็ว่าไปอย่างตาลอาจจะสบายใจกว่านี้ ...

วันสุดท้าย ปิ้กพาตาลไปเเก้บนที่เเหลมพรหมเทพ ฝนตกหนักมาก

ตกตั้งเเต่เช้าไม่หยุดเลย เเต่ปิ้กบอกว่า ยังไงก็ต้องไปน้ะ ต้องเเก้บนให้ได้

เเล้วก็พาบาติกนั่งรถไปด้วย ตอนที่อยู่บนรถตาลก็ร้องไห้เป็นระยะๆเลย

บาติกเห็นตาลร้อง ก็มองหน้าเเบบงงๆเเล้วก็พูดว่า

"น้ำตาลร้องไห้ทำไม ถ้าน้ำตาลร้องไห้อีก จะไม่พาน้ำตาลไปเล่นน้ำเเล้ว"

ได้ยินเเล้วก็ยิ้มทั้งน้ำตา 5555

เเล้วก็หยิบกระดาษาทิชชู่มาเช็ดน้ำตาให้ตาล เเล้วตาลก็บอกหลานว่า "มาม้ะ กอดกัน"

บาติกก็กอดตาลตลอดทางเลย อยู่ด้วยกันทั้งวัน น้าหลาน ตาลมีความสุขมากน้ะ

เเต่คิดไปก็ใจหาย กว่าจะได้เจออีก กลับมาปีหน้าบาติกคงเข้าโรงเรียนเเล้ว ...

>>สังเหตุรองเท้า บาติกเห่อมาก บอกอยากไปโรงเรียน อิอิ

มาส่งตาลขึ้นเครื่องที่สนามบินภูเก็ตตอนประมานสองทุ่ม

นั่งร้องไห้มาตลอดทาง ทั้งอายทั้งเสียใจ อายพ่อเเม่ปิ้ก อายพี่อ้อม 555

เเต่ก็ยังร้องน้ะ ร้องทั้งอายนั่นเเหละ ตาลไม่ได้นั่งร้องฟูมฟาย เเค่น้ำตามันไหลเป็นระยะๆเลย

ใจหายที่สุดคงเป็นกับหลานนั่นเเหละ กับปิ้ก ตาลยังมีความหวังว่าจะได้อยู่ด้วยกัน

ยังไงปิ้กก้อตามตาลไป เเต่กับบาติกนี่ ตาลใจหายตลอดทางเลย ลูกเราก็ไม่ใช่ -*-

พอตาลจะเช็คอิน ถึงเวลาที่ต้องไปขึ้นเครื่อง บาติกงี้ร้องตามตาลใหญ่ ร้องๆๆ

บอกว่าจะไปกับน้ำตาลๆๆ คว้าตาลให้ตาลอุ้ม เเม่จ้าววววว ตาลร้องไห้โฮเลย

ไม่อยากเห็นเลยอ่ะ ต้องหันหน้าไปทางอื่น จนพ่อปิ้กอุ้มหลานไป คนมองทั้งสนามบิน

คงคิดกันละมั้งว่า "ลูกมึงร้องขนาดนี้ มึงยังจะไปไหน" 5555

>>พาไปกิง ซิสเล่่อฮะ หลานกินเเต่เยลลี่สีเเดงคำนึง ส่วนน้าปิ้กกินไก่ทอด -*-

เอาเป็นว่าเป็นวันที่ตาลใจหายสุดๆเลยหละ เเล้วปิ้กหละ อยู่ไหนวันนั้น? 555

ปิ้กก้ออยู่จ้า เเต่ว่าวันนั้นไม่ค่อยมีบทบาท จะกอดก็ไม่ได้ อายพ่อเเม่ -*-

ได้เเต่ยืนบิดไปบิดมา รอจังหวะกอด -*- สรุปวันนั้นที่ปิ้กมาส่งได้กอดกันเเปบนึง T___T

วันนี้ไม่ค่อยมีรูปปิ้กเลยอ่ะ ตอนที่อยู่ด้วยกันอาจจะเป็นเพราะว่าเราชะล่าใจ

คิดว่ายังไงก็จะได้อยู่ด้วยกัน เลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปไว้เยอะๆเหมือนครั้งก่อน

กลับมาถึงฮอลเเลนด์เเล้วก็นึกเสียยดายน้ะ น่าจะถ่ายไว้เยอะๆ

เเต่ไม่เป็นไรเนอะ เดวเตงมาอยู่กับเค้า เราไปเที่ยวเเล้วก็ถ่ายรูปไว้เยอะๆเลยเนอะ ^^

>>รักมากน้ะ

Now ....  My Memoriiez

หมี่เเป๊ะเถว 5555 อร่อยเเต่เเพงเนอะ เค้าเหนรูปเเล้วอยากกินอีกจัง เเง๊งๆๆๆ

เเอบถ่ายในห้องลองเสื้อที่ร้าน อิอิ ไปดูบ้านเตงอีกหลังที่กะทู้อยากได้จังT__T

เอ้าใครเรียน รร นี้ม่าง ยกมือโล่ดดดด

คิดถึงงงT_______T

เที่ยวทะเล ไม่รู้ว่าจะได้ทำเเบบนี้อีกเมื่อไหร่...เวลาของความสุขมันช่างผ่านไปเร้วเหลือเกินT___T

ทั้งเเบกทั้งหาม 55555

มีความสุขมากมาย...

วันนี้ตาลจะรวบรวมรูปมาให้ดูกัน ตั้งเเต่เจอปิ้กครั้งเเรก ที่สงขลา

ที่เชียงใหม่ ที่เนเธอเเลนด์ด้วย ถ้ายังไม่เหนื่อย หรือคิเกียดอ่านกันก่อนอะนะ อิอิ

Sangkla city....

เตงจำของพวกนี้ได้ม้ะ เเก้วคู่ที่ซื้อด้วยกัน ตอนนี้เตงยังมีมันอยู่รึเปล่า?

ส่วนของเค้ายังอยู่น้ะ เเต่กลายเป็นที่ใส่คัตเติลบัตไปล้ะ 555 อย่างน้อยเค้าก็ไม่ทำหายละหว๊าา

สะพานเปรม เตงพาเค้าไปนั่งรถเล่นตอนที่เค้าไม่สบายหนัก T_____T

ไออ้วนกะไอเน่ายังเก็บไว้ม้ะ? รู้สึกจะอยู่กับเค้าทั้งสองตัวเลย -*-

ดอกไม้ที่เตงซื้อวันเเรกที่มารับเค้า เค้าชอบน้ะ ถ้าเตงไม่เอามาฟาดหัวเค้าตอนให้อ่ะ 555

ทักษิณคดีจำได้ม้ะ ว่าวันนั้นเราร้อนเเค่ไหน ? เเถมเเอบจุ๊บปากเค้าด้วย ลืมไปหรอว่ามีกล้องวงจรปิด? 555

ลอยกระทงในซิ้งเค้ายังจำบรรยากาศวันนั้นได้อยู่เลย เปนวันที่เค้ามีความสุขที่สุด T______T

ติดสติกเกอพีทีที่หาดชลาทัศ ...

ที่้ห้องของเรา....

ที่มาของชื่อน้องบาติก กะน้องบาติกตอนอายุสองขวบ อิอิ ครั้งเเรกที่เจอกันเลยน้ะนั่น ตัวเตี้ยได้อีก 555

ก๋วยเตี๋ยวตีนไก่ อร่อยค่อดดดดดดด เเละอีกรูปที่หาดในหาน เมื่อสามปีก่อน ยังสวยเหมือนเดิม อิอิ

pt2geter

we will go together now n forever more...

ตลอดกาลของเค้า คือเตง ..

.

โปรดติดตามตอนต่อไป....

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ

PS :: เหนื่อยเเล้วอะ วันนี้ปิ้กไปคีรีวง โดยที่ไม่มีตาลT_______T

ใจนึงก็ไม่อยากให้ไปน้ะ เเต่จะอยู่กับพ่อเเม่อีกไม่กี่วันเเล้ว เตงอยู่กับเเกมากๆ เที่ยวให้สนุกนะคะ

เค้ารักเตง เเละะะ รอกอดเตงที่นี่น้ะ...

:: ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นนะคะ

:: วันจันทร์ต้องทำงานอีกเเล้ว เซ็งงงงงงง T__________T

เริ่มจากที่แรกๆ (เรียงจากรูปแล้วกันเพราะมันเบลอๆมากเลยตอนนี้)
มีวันนึงตระเวนถ่ายรูปเลย ไปหลายที่ กะว่าหาที่สวยๆ ถ่ายรุปกัน
นางแบบก้อไม่ต้องหาที่ไหน มีแค่นางสาวตาล ตาล และตาล
ตากล้องก้อมีแค่ปิ้ก ปิ้ก และปิ้ก
ไปถ่ายกันที่สะพานหิน ที่เขารังด้วย
ถ่ายออกมารูปเปนล้าน .. แต่ไม่รุ้ทำไม พอตาลทำดันเหลือหยุแค่นี้ - -"
ปิ้กก้องงๆ เหนตาลบอกว่ารูปที่ถ่ายหน้าตาลไม่สวย (ปิ้กก้อเหนว่าสวยดีนี่นา)
แต่ก้อเอาเถอะ ถ่ายเกือบร้อยรูป คัดมาได้เหลือแค่เนี่ยะ
แถมได้แต่ภาพถ่ายข้างหลังมาอีกตะหาก ฮ่วย - -"
คิดแล้วตากล้องน้อยใจนะนิ แต่ก้อเอาเถอะ
ตามใจนางแบบเขาละกัน

ช่วงนี้ที่ภูเก็ตเค้ามีงานที่เวทีกลางสะพานหิน
มีของขายถึงวันที่ 21 นี้ มีของกินขายเพียบ
เปนอะไรที่ปิ้กกับตาลชอบมากกกกก
เพราะมีอาหารทะเลสดๆ มาขายเยอะแยะ
ทั้งหอยแครงลวก หอยนางรมสด ปลาทับทิมเผาเกลือ
อ๊ากก!!! กินกันจนพุงกาง
เปนอะไรที่ได้บรรยากาศมากๆ
กินเสร็จก้อเดินเที่ยวงาน มันจะเปนเหมือนงานวัดเลย
มีชิงช้าสวรรค์ มีปาลูกโป่ง มีตักไข่ ฯลฯ
รุ้สึกไม่ได้เที่ยวงานแบบนี้นานมากๆ แล้วอ่ะ
ด้วยความที่ปิ้กแมนมาก เลยบอกตาลว่าปาลูกโป่งให้เค้าหน่อย
อยากได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆ อ่ะ ตาลก้อปานะ 8 ดอก 20 บาท
ในที่สุดก้อได้ ... ได้กระดาษทิชชู่มาห่อนึง 5555
ดีเลย เอาไว้เช็ดมือเวลากินหอย - -" ไม่ต้องซื้อ
กริ๊ดดด เก่งจริงๆ เลยแฟนฉัน
แถมยังนั่งเล่นบิงโกด้วยนะ บิงโกแบบที่โฆษกพูดมากๆ
และแล้ว ก้อไม่ได้อีกหยุดี - -"
สรุปคือไม่ได้อะไรเลยอ่ะ เอาง่ายๆ
เล่นเอามันส์ ซึมซับบรรยากาศ
นี่ถ้าไม่โตเกินนั่งม้าหมุนคงนั่งไปแล้ว

ปิ้กกะตาลเหนบ้านลมอันใหญ่ๆ ที่เค้าใช้เครื่องเป่า (สองรูปบน)
แบบให้เด็กขึ้นไปเล่นได้ทีละเยอะๆ
มองไปก้ออิจฉาไป T___T ทำไมตอนกรุเด็กๆ ไม่มีงี้มั่งว้า
เหนแล้วแบบบอยากเล่นอย่างแรง
ค่าเข้าคนละ 20 ดูนุ่มๆ น่ากระโดดมากเลย
เลยส่งบาติกไปเล่นแทน ไอเราก้อยืนมอง
บ้านไคมีกิจการทำบ้านลมออกงานต่างๆ บอกปิ้กตาลได้
จะตามไปถึงบ้านเลย ขอไปกระโดดเล่นซักทีสองที
แบบรุ้สึกอยากเล่นมากอ่ะ 555
ถ้าซื้อบัตรจริงๆเค้าคงไม่ให้เข้าอ่ะ
คงกลัวบอลลูนเค้าจะระเบิดมั้ง

พรีเซนเตอร์ตักไข่ ..
ตักครั้งละ 20 บาท
ตักได้กระปุกใส่น้ำตาลอันละ 5 บาทถ้วน T___T

เน่ๆ ขนมปุยฝ้ายที่กินลำบากมาก
เพราะพอโดนน้ำลาย มันจะเหนียวๆ
แล้วก้อละลายเปนสีเข้มๆ
แถมพอพยายามจะกัด หน้าก้อจะเหนียวไปหมด
สรุปเอามาถือโชว์สวยๆ อ่ะเวิร์คสุด ๕๕๕
ส่วนรูปขวาบนเปนฉลากที่ต้องใช้น้ำ(ลาย)ถูๆ
แล้วข้างในจะบอกว่าเราได้เงินกี่บาท
ส่วนใหญ่มักจะขาดทุนนั่นแหละ
ไม่งั้นผู้ประกอบการคงเจ๊งกันหมด

จบจากงานวัดก้อมาต่อกันด้วยทะเล
ช่วงนี้เปนอะไรที่ไปทะเลบ่อยม๊ากๆ
ออกแนวคลั่งไคล้คลื่นลมและธรรมชาติ 5555
ไปแทบทุกวัน ตั้งแต่หหายไข้ก้อเล่นน้ำมันทุกวัน
เล่นกันจนดำ (เฉพาะปิ้กนะ ดำเอา ดำเอา)
พาบาติกไปเล่น เปนอะไรที่แฮปปี้มาก
บาติกเองก้อชอบทะเลสุดๆ เหมือนกัน
กอดไม่ปล่อยเลย ไม่ใช่เพราะรักหรอก
แต่เปนเพราะกลัว ไม่กล้าปล่อย กลัวจม
ไม่กล้าไปที่ลึกๆ ด้วยกลัวเด๋วทำลูกเขาหลุดมือ
เปนอะไรขึ้นมาทำลูกให้เค้าใหม่ไม่ได้แล้วจะซวย
เลยนอนกลิ้งเปนปลาพะยูนกันทั้งน้าทั้งหลาน
เปนอะไรที่หนุกหนานมากมายคับพี่น้อง

ก่อนไปชายหาดก้อซื้อของกินกะไปนั่งกินกัน
แถวนั้นไม่มีไก่ย่างส้มตำ
บวกกับตาลอยากกินซูชิมาก
เลยซื้อซูชิไปนั่งกินริมทะเลมันซะเลย
ได้บรรยากาศแบบไม่ค่อยเข้ากันซักเท่าไหร่
แต่ขอบอก ... อร่อยโค่ดดดดดดดดด

รุปข้างบนนี่เปนรุปที่ถ่ายเมื่อประมานสองวันที่แล้ว
ไปกันสามคน มีปิ้ก ตาล แล้วก้อบาติก
แล้ววันนี้ก้อไปมาอีก แต่ไปกันเยอะหน่อย
เพราะมีเพื่อนๆ ของพี่กบไปด้วย
สังเกตุจากชุดนางแบบได้
มีหลากหลายคอลเลคชั่นสุดๆ
เพราะที่มาไทยครั้งนี้คือมาเดินแบบ
ไม่ได้มาเที่ยวหรอก (ประชดนะคับประชด)

อันนี้เปนรุปที่ถ่ายเมื่อกลางวัน
ถ่ายที่หาดแหลมกา
เล่นน้ำกันที่แหลมกาพักนึง หินมันเยอะ
เลยไปกลิ้งกันต่อที่หาดในหาน
เล่นได้แปปเดียว คลื่นลมแรงมาก
ฝนมืดมาแต่ไกลเลย เล่นกันจนฝนตก
คลื่นแรงแบบน่ากลัวจนต้องขึ้นฝั่ง
นึกว่าสึนามิจะมาซะแล้ว ทะเลแปรปรวนมากอ่ะ
แต่ถึงมาจริงๆ ไม่รุ้สันยานเตือนภัยจะยังใช้ได้รึเปล่านะ
เหมือนว่าจะพังหมดแล้ว เหอๆๆ
เลยได้เล่นทั้งทะเลทั้งฝนไปในตัว
อาบน้ำล้างตัวกะตาลแล้วมาเปลี่ยนชุดกันในรถ
เปนอะไรที่ฮามาก
ตาลนั่งในรถมาแบบไม่ใส่เสื้อ
ส่วนปิ้กไม่ใส่กางเกง (เย้ย!!)
อย่าคิดภาพตามนะเพราะมันทุเรศมากอ่ะพี่น้อง 5555
แต่ภาพมันไม่ได้อนาจารขนาดน้านน
เพราะมีผ้าขนหนูหยุ
แต่เปนอะไรที่สนุกมากเลย
ไม่รุ้จะได้ทำบ้าๆ กันแบบนี้อีกเมื่อไหร่ เนอะเตงเนอะ

Ps.
- ไม่รุ้ว่าเตงคิดไง แต่เค้าจะไม่ลืมวันนี้เลย มีความสุขที่สุดอ่ะ
- เมื่อคืนไป กทม. มา ตาลเต้นกะเพื่อนปิ้กแบบปิ้กชิดซ้ายเลยขอบอก
- ไม่อยากห่างอีกแล้ว รักเตงนะ รักมากด้วย ^____^
- รีบอัพไปนิดนะคับไม่อยากให้รอนาน (เหรอออนี่ไม่นานเลยเนอะ) ^^"
- เด๋วพรุ่งนี่ท่าทางจะมีรูปอีกเยอะ ทยอยลงๆ ฮึบๆ
- ขอบคุณที่ติดตามนะค๊าบ (แม้จะไม่ได้อัพเลยย T__T)
- อยากหยุแบบนี้ตลอดไปจัง ..

Pickoloz Edit 25-06-51

แล้วมันก้อเป็นอย่างงี้จริงๆ
เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ
เร็วมากเหมือนว่าแค่กระพริบตามันก้อหายไปแล้ว
ใจหายนะ ใจหายทั้งๆที่รู้ว่าเด๋วก้อได้เจอกันอีก
แต่ใจมันหาย .. หายไปไม่หยุกับตัว
เพราะให้ไปแล้วไง เตงไป เอาใจเค้าไปด้วย
ฉะนั้นที่นั่งหยุตรงนี้ ก้อเลยเหลือแค่ตัว แค่นั้นเอง
ไม่มีหัวใจละ ... หาย

มาถึงตรงนี้บางคนอาจจะงง
ว่าเอ้า .. ไหนว่าไม่จากกันแล้วไงทำไมยังต้องจากอีก
นั่นน่ะสิ .. ทำไมล่ะ ปิ้กเองก้อไม่เข้าใจ
ทั้งๆที่ไม่ได้เตรียมใจว่าจะต้องจากอีกแท้ๆ
แต่ก้อต้องไปส่งเตงที่สนามบินอีกจนได้  เฮ่อ ..
เวลาที่แสนทรมานวนมาอีกรอบละ ... ไม่ชินซักที

ตาลจองตั๋วกลับไว้วันที่ 25 คับ ตีสามของวันที่ 25
ก้อคือต้องไปส่งตาลที่สนามบินภูเก็ตเพื่อไปสุวรรณภูมิวันที่ 24 ตอนค่ำ
เพราะว่าตาลจองตั๋วไปกลับไว้ แล้วปรากฏว่าวีซ่าปิ้กยังไม่เรียบร้อยเลย
ปิ้กเองก้อเลยยังไปไม่ได้ตอนนี้
ตาลเองก้อพยายามจะเลื่อนตั๋วให้กลับพร้อมกัน
แต่ทาง EVAair เวนกำนั่นก้อไม่ยอมให้เลื่อน
อะไรๆ มันก้อไม่เปนใจ จะทิ้งตั๋วก้อไม่ใช่เรื่อง
สรุปคือ ตาลกลับตามกำหนดเดิมคือ 25
แต่ปิ้กยังต้องรอหยุที่นี่ จนกว่าวีซ่าจะเรียบร้อย ..

สรุปว่าเราก้อไม่ได้นั่งกลับไปด้วยกันตามเคย
สรุปว่าก้อต้องมีไคคนนึงไปส่งอีกคนเหมือนทุกที
สรุปว่า ยังไม่ชิน .. แล้วก้อต้องร้องไห้ตอนจากกันอีก เฮ่อ..

แต่ก้อพยายามบอกกันและกันว่า ..
เอาน่าา เด๋วปิ้กก้อตามไปแล้ว ไม่น่าจะเกินสองอาทิตย์
แต่ใจมันหายไง มันห้ามไม่ได้
กลับมาบ้าน มาเหนที่นอนน้ำตาก้อไหลอีก
ไม่รุ้สิ ไม่ว่าจะกี่วัน ก้อไม่อยากจาก
ยังอยากนอนกอดหยุเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้เศร้าน้อยหน่อย เพราะเด๋วเค้าก้อตามไป .. เนอะ

บางทีพอมาคิดว่า
เราสองคนไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆ เลย
แม้แต่จะเจอ จะกอดกันเหมือนคนอื่นๆ ยังยากมาก
คนใกล้ๆ ก้อดันไม่รัก มารักกันได้ไงไม่รุ้ตั้งไกล - -"
ก้อเลยต้องทรมานกันต่อไปแบบเนี่ยะ เลือกแล้วนี่นา ..
ดันรักมากซะด้วย เฮ่อๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากถอนหายใจสักห้าล้านที ..

ไม่รุ้อะไรที่กำลังเล่นตลกหยุ
บางครั้งก้อให้ความหวังจนหัวใจพองคับอกเลย
แต่บางทีก้อทำให้เราผิดหวังแบบง่ายๆ ใจมันก้อแฟ่บลงไป
เด๋วพองเด๋วแฟ่บหยุแบบนี้ วันนึงมันจะวายตายเอานะคะ
คนบนฟ้า .. ถ้ามีอำนาจลิขิตอะไรได้
ช่วยทำให้มันง่ายลงหน่อยได้ไหม
อย่าให้ต้องเสียใจบ่อยนักเลย ..มันไม่สนุกอ่ะ T______T

เตงจำได้ป่าว เช้าวันนั้นที่เค้าตกเตียง
เตงตื่นมานอนหัวเราะเค้าเปนบ้า แทนที่จะช่วยกัน
เค้าเองก้อสะลึมสะลือ ตกใจเสียงป๊าเรียกจนตกเตียง
ขนาดตอนตกลงไป หัวโขกพื้นสะเทือน เค้ายังคิดว่าเค้าฝันเลย เชื่อป่ะ T__T

เตงจำได้ป่าวคะ วันนั้นเค้าดึงเตงมากอดในรถ
แล้วพอเค้าหอม แล้วเค้าบอกว่าหัวเตงกลิ่นเหมือนจาระบีอ่ะ
เค้าล้อเล่นนน!! 555555

เตงจำได้มั้ย วันนั้นที่เค้าขับรถพ่อ กลางสี่แยก
ที่ไอเด็กคนนั้นเปิดกระจกรถข้างๆ มาหัวเราะเรา - -"

เตงจำได้ป่าว ที่บาติกชอบให้เตงทำอะไรๆ ให้
แล้วไม่ยอมให้เค้าอุ้ม ด้วยเหตุผลที่ว่า "น้าปิ้กดำ" T___T

เตงจำได้มั้ย วันเสาร์ที่เค้าเกือบเข้ากทม.ไม่ได้
เพราะบัตรประชาชนหาย แต่พอเข้าไป
เราสองคนแข่งกันเต้นจนเพื่อนหมั่นไส้
แถมด้วยออกมาเจอรถชนฟุตบาทเพราะเมาอีกตะหาก

เตงจำได้ป่าวที่เราไปทะเลแล้วเล่นน้ำกัน
เค้า .. เตง .. บาติก นั่งต่อๆกันเหมือนรถไฟ
แล้วเราก้อโดนคลื่นซัดขบวนแตกไปคนละทาง
น้ำเข้าปากไปหลายเลยนิ .. แต่มันส์มาก

เตงจำได้มั้ย คำแรกที่เตงป้อนซูชิห่อปลาให้เค้า
แล้วเค้าบอกว่า "อื้มมม .. คำนี้ สวรรค์สุดๆ"
ในขณะที่เตงนั่งห่อผ้าเช็ดตัวหยุในรถ
เสื้อก้อไม่มีใส่เพราะเปียก
แต่ดันบอกให้เค้าจอดซื้อกะท้อนเพราะเตงอยากกิน
สรุปพอถึงร้านผลไม้ ดันไม่มีใครกล้าลง เพราะเตงไม่มีเสื้อ
ส่วนเค้าเองก้อไม่ได้ใส่กางเกงเหมือนกัน - -"
(บรรยากาศข้างนอกเปียกตลอด ในรถก้อหนาวแอร์สุดๆ)

เตงจำได้ป่าว วันที่เรานั่งกินซีฟู๊ดในงานสะพานหิน
แบบไม่มีกระดาษทิชชู่ แล้วก้อมีแค่ช้อนพลาสติก
นั่งดูคาบาเร่โชว์ฟรี หัวเราะกะเทยเต้นเชฟบ๊ะ
แล้วก้อจับมือกันกลับบ้าน มีความสุขจังเนอะ ..

เตงจำได้ป่าว ที่เราเข้าไปหัวเราะกังฟูแพนด้า
แล้วก้อต่อด้วยร้องไห้ทั้งคู่ตอนดูรักสามเศร้า
เค้านั่งน้ำตาไหล .. ไม่กล้าหันไปมองเตง
เพราะเค้ากลัวเตงจะล้อว่าเค้าอินกะหนังมากไปแล้ว
แต่พอเค้าหันไปดู เตงร้องไห้ก่อนเค้ามาเป็นชั่วโมงละ
สรุปนั่งกอดกันร้องไห้ทั้งคู่ T_____T
อยากดูอีกจังเนอะ ...

รุ้มั้ย .. ช่วงที่ผ่านมาภูเก็ตสวยที่สุดในชีวิตเค้าเลย

หาดในหาน ที่เราต้องไปทุกครั้งที่เตงมาไทย
หาดแหลมกาที่น่านั่งกินส้มตำเปนที่สุด
ไหว้ท้าวเทพฯในวันฝนตก
ดั้นด้นเอาลูกช้างสองตัวไปถวายพระพรหมที่แหลมพรหมเทพทั้งที่ฝนตกหนัก
ปิดทองหลวงพ่อแช่มที่วัดฉลอง
บุฟเฟ่ต์โออิชิที่เตงกินแต่ปลาจนหมดถาด
เข้าซิสซ์เล่อร์ทั้งทีแต่เค้าดันนั่งกินไก่ย่าง - -"
หอยนางรมสิบตัวกับหอยแครงลวกอีกสามถาด
เขารังที่สูงที่สุด เค้าพาแฟนไปอึใส่มาแล้ว 5555
ร้านบาติกที่บรรยากาศน่าหลับทุกครั้งที่ก้าวเข้าร้าน

บอกเท่าไหร่ก้อไม่หมด
แต่ทุกอย่างชัดเจนมากในความทรงจำเค้าตอนนี้
ทุกครั้งที่เตงกลับไปแบบนี้
เค้าต้องขับรถคนเดียว ทั้งๆที่เมื่อวานเตงยังนั่งป้อนขนมเค้าหยุเลย
เตียงที่เค้าต้องนอนคนเดียว ทั้งๆที่เมื่อคืนเตงยังนอนหยุเลย
ร้านที่เค้าต้องมาคนเดียว
แล้วก้อน้ำตาไหลพอบาติกถามว่า "แล้วน้ำตาลไม่ลงจากรถเหรอ?"

หวังว่าคงจะไม่ต้องผิดหวังกับอะไรอีกแล้วนะ
วันนี้เตงไปหยุอีกซีกโลกอีกแล้วสิเนอะ ..
ใจเค้าอ่ะไปแล้ว แค่ตัวที่ยังหยุที่นี่
อาจจะยังไม่ใช่วันนี้ แต่อีกไม่นานเราจะไม่ต้องจากกันอีกแล้ว
ถ้าเราไม่หยุดพยายาม มันต้องมีวันนั้นสิ
เค้ายังเชื่อ ..แล้วก้อจะไม่หยุดเชื่อด้วย

อยากหยุกับเตงไปตลอดชีวิตเลย ถ้าทำได้นะ

 Pickoloz  Up~*

กอ่นอื่นต้องขอโทดก่อนเลย ที่วันนั้นผิดสัญญา T__T

ปิ้กกะว่าจะอัพจริงๆ นะค๊าบ มิได้แก้ตัว
แต่ว่าแบบหาเวลานั่นหน้าคอมนานๆ ได้ยากมากกกกกกกกกก
ปกติแค่เปิดอ่านคอมเม้นก้อต้องลุกแล้วอ่ะ
เพราะมีนั่นมีนี่ให้ทำตลอด
ได้หยุดนิ่งไม่ต้องไปไหนมาไหนก้อแค่ตอนนอน
ในใจนี่อยากอัพตลอด ไปไหนๆ ก้อคิดถึงไดอารี่ T_______T
แต่พอผ่านไปวันแล้ววันเล่า .. อารมณ์ช่วงเวลานั้นมันก้อหายๆ ไป
พอกะจะอัพ ดันลืมหมดเลยว่าจะอัพไร ฮ่วยย เซ็งจริง

ไหนๆ ก้ออัพแล้ว
เรื่องที่ตาลพิมพ์ข้างบนปิ้กไม่คิดว่าตาลจะพิมพ์ด้วยซ้ำ (หน้าทิแล้วอ่ะคับ)
ปิ้กเองก้อลืมๆ ไปแล้วไม่ได้เกบมาใส่ใจจำอะไร ก้อยังรักมากมายเหมือนเดิม
เอาเปนว่ามาเรียงลำดับอดีตเท่าที่จำได้ดีกว่าเนอะ

หลังจากไม่ได้ถ่ายรูปมานับครึ่งทศวรรต เป็นช่วงเวลาที่อืดที่สุดและผมยาวมากๆ
ตาลบอกว่าให้ไปตัดผมด่วน เพราะทรงนี้แลดูสาวแตกแหกแหลกลาญ 555

ว่ากันด้วยวันแรก ...
วันที่เจอกัน วันนั้นปิ้กบินจากภูเก็ตมาตั้งแต่คืนวันอาทิตย์
ตามตารางเที่ยวบินของตาล ตาลจะมาถึงไทยตอนประมานตีสี่ครึ่งของวันจันทร์
ปิ้กเองกะว่าถ้ามาจากภูเก็ตวันจันทร์เนี่ย กลัวว่าตาลจะรอนานเพราะอย่างเร็วสุดก้อได้แค่แปดโมงเช้า
ก้อเลยมาซะคืนวันอาทิตย์เลย ไทยแอร์เอเชียมีรอบสุดท้ายตอน 23.10 - 00.10
ไอเราก้อกะว่ามานั่งรอแค่ 4 ชม.เอง สุวรรณภูมิคนเยอะแยะ
ปรากฏว่าพอมาถึงสนามบิน เขาบอกว่าแอร์เอเชียรอบห้าทุ่มจะดีเลย์เปนเที่ยงคืนครึ่ง
ปิ้กก้อชิวๆ อ่ะนะ แบบว่ายังไงก้อต้องไปรอหยุแล้ว ก้อเลยเชคอินไป
ปรากฏว่ามันเลื่อนตั๋วให้เปนรอบไวขึ้น คือสี่ทุ่ม เลยต้องรีบวิ่งขึ้นเครื่องกันแทบตาย
(หาโอกาสได้ยากมากนะเนี่ย ที่แอร์เอเชียจะออกก่อนเวลา ^^)
สรุป มาถึงสุวรรณภูมิตอนห้าทุ่มนิดๆ แต่ตาลจะมาถึงตีสี่ครึ่ง
แต่ไม่เปนไร เตรียมหนังสือ mp3 ของกินมาเพียบ
กะว่ารอสี่ชั่วโมงครึ่งไม่มีเบื่อแน่ๆ ก้อเลยหาที่นั่งปักหลักหยุแถวๆ นั้นล่ะ
พอเอาเข้าจริง เปิดหนังสืออ่านแทบไม่รุ้เรื่อง T______T
แบบว่ามันตื่นเต้นง่ะ ตื่นเต้นมั่กๆ ต้องลุกนั่งๆๆ ตลอดเวลา
มองนาฬิกาก็เปนอะไรที่เดินช้าได้อีก
แต่ละนาทีผ่านไปช้าเหลือเกินน T_________T
เดินหาของกินก้อแล้ว เดินไปหยอดเหรียญเล่นเนตก้อแล้ว
กินมาม่า ทำทุกอย่างแล้วเวลานี้ก้อมาถึง ...

ในที่สุด ไปยืนหยุหน้าป้ายตารางเที่ยวบิน
ใจเต้นตึ่กๆๆๆๆ  จ้องหยุที่คำว่า

04.30 Amsterdam  Landed

กิ๊ดดด เครื่องลงแล้วหรือนี่ ตื่นเต้นสุดริด(หยุคนเดียว)
แล้วใจก้อเต้นแรงขึ้นอีกพอมีเสียงโทรศัพท์ดัง เป็นตาลแน่ๆ รับไปใจเต้นตึ่กตั๊ก
ตาลโทรมาตั้งแต่เครื่องจอด บอกว่าถึงแล้วน้าาา
ก้อไม่รุ้จะพูดอะไรเลย ปิ้กก้อถามว่า "ถึงแล้วเหรอ"
แล้วก้อหัวเราะ ตาลก้อหัวเราะ หัวเราะกันทั้งคู่แบบไม่มีสาเหตุ
มันเปนความรุ้สึกกึ่งดีใจ กึ่งเขิน ยังไงบอกไม่ถูก
พอหัวเราะเสดก้อเลยนัดเจอกันหน้าเอสแอนด์พี
ปิ้กหยุชั้น 1 ประตู 4 เลยเดินขึ้นไปหา ตอนแรกก้อมอง หยุไหนหว่าๆ
พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ปรากฏว่านั่งสั่งโจ้กกินในเอสแอนด์พีเรียบร้อย
เจอหน้าก้อหัวเราะอีก ดีใจจัง ^_____^
แต่ต้องนั่งตรงข้ามกันเลยกอดไม่ได้เหมือนในหนัง 555
ก้อเลยนั่งคุยแบบเขินๆ (ทั้งๆ ที่เข้าปีที่สามแล้วเนี่ยแหละ)
ชิวๆ กันหยุแถวนั้นซักพัก พอ 6 โมงเช้าเลยออกจากสนามบินไปสถานทูตกัน

ไปถึงสถานทูตตอน 6.30 แต่ได้เข้าไปยื่นเรื่องตอน 9.30 - -"
เปนช่วงเวลาที่แสนจะเหนื่อยและทรมานมาก
ตาลก้อนั่งเครื่องมาทั้งคืน ปิ้กเองก้อนั่งหยุสนามบินมาทั้งคืนเหมือนกัน
ล้ามากตอนนั้น แต่ก้อต้องรอ รอ รอ
กว่าจะเข้าไปสัมภาษ ทำนั่นนี่เสดปาเข้าไปเกือบ 11 โมง
ก้อเลยตรงไปโรงแรมแล้วก้อเชคอินเที่ยงพอดี
ได้อาบน้ำ เจอแอร์เยนๆ มันก้อมีแรงขึ้นเยอะเลย
จากนั้นเราสองคนก้อนอน ..... หลับ ฮี่ๆๆ

ชัดไปป่าวนิ ??? ควรเซนเซอร์ฤป่าว ??

หลังจากวันนั้นก้อหยุด้วยกัน
มีไปชอปบ้าง หยุใน กทม ตั้งแต่วันที่ 26 - 1 มิ.ย
เป็่นช่วงเวลาที่ไม่มีความสุขเล้ยยย
(ไม่ได้พิมผิดจ้ะ ไม่มีจริงๆหาความสุขได้น้อยมั่กๆ)
ทั้งๆ ที่เพิ่งได้เจอกันแท้ๆ แต่ก้ออย่างที่เคยบอก
ปิ้กไม่ชอบกรุงเทพฯ ไม่ชอบบรรยากาศ ไม่ชอบคน
ไม่ชอบแทบทุกๆ อย่าง ให้หยุก้อไม่หยุ ให้เรียนก้อไม่เอา
แล้วก้อเปนสาเหตุที่ไม่ว่าเวลาเอนทรานซ์หรือให้เรียนต่อ
ถ้าติดใน กทม ปิ้กก้อสละสิทธิ์ทันที - -"
ไม่อยากหยุเลย ไม่ชอบด้วยประการทั้งปวง
ทั้งการเดินทาง ทั้งบรรยากาศชวนมาคุ และทุกๆ อย่าง
คราวนี้ก้อเหมือนกัน แม้โรงแรมจะสวย บรรยากาศจะโรแมนติกแค่ไหน
แต่พอออกมาข้างนอกปั๊บ ... ขุ่นทันที ขุ่นทั้งคู่
เพราะนี่ด้วยล่ะมั้ง เวลาทะเลาะกันที่นี่ทีไร มีแต่จะแรงมากๆทุกที T___T

หยุในโรงแรมนี่อารมณ์ดี แต่พอออกจากห้องปั๊บ มาคุทันที ...

ถามว่า เอ๊าแล้วทำไมไม่กลับ
คำตอบคือรอดูคอนเสิตดาอ่ะคับ >__<
เพราะซื้อตั๋วแล้ว แล้วก้ออยากดูมากมาย
หยุเพราะพี่ดาเลยนะ (อ้อเรื่องวีซ่าด้วย แหะๆ )
แต่กว่าจะถึงคอนเสิต อารมก้อขุ่นๆ ไปหลายตลบกันเลยทีเดียว
ปิ้กเองก้อบอกไม่ถูกนะว่าทำไม
หายใจไม่เต็มปอด ฟ้าก้อเปนสีหม่นๆ เทาๆ ตลอดเวลา
ถึงปิ้กจะเปนเด็กต่างจังหวัด แต่อย่างน้อยที่ๆ ปิ้กหยุ ท้องฟ้า ก้อเปนสีฟ้าจริงๆ
เชื่อมั้ยว่า ปิ้กแยกบรรยากาศในกทม.ไม่ออกเลยจริงๆ
ว่าฝนกำลังจะตกแล้ว หรือว่าเปนเวลาปกติ เพราะแทบไม่ต่าง - -"
อะไรหลายๆ อย่างมันชวนให้อารมณ์ไม่ดี
ไคจะว่าปิ้กบ้านนอก ปิ้กก้อเต็มใจนะ
อย่างน้อยเรามีทะเลให้ขับรถไปเมื่อไหร่ก้อได้
เรามีภูเขา มีจุดชมวิวสวยๆ  มีฟ้าสีฟ้า มีที่ให้ดูพระอาทิตย์ตก
มีอะไรหลายๆ อย่างที่เมืองหลวงไม่มี
แล้วก้อไม่ได้รุ้สึกว่าอะไรที่เรามีแล้วสู้กรุงเทพไม่ได้
เพราะกรุงเทพมีอะไร ..ภูเก็ตมีหมด เกินด้วยซ้ำ ..

อ่ะออกนอกเรื่องไปนู่น ต่อๆ
ด้วยบรรยากาศอย่างที่บอกเนี่ย เลยทำให้อารมณ์เราสองคนขุ่นๆ
เวลามีเรื่องอะไรที่เริ่มต้นการเถียงขึ้นมา
เลยจะเหมือนว่าจะเคลียกันไม่ได้ทุกที
เริ่มจากเรื่องนี้ ไปออกเรื่องโน้น ต่อไปเรื่องนั้น
ทั้งๆที่เรื่องเดิมยังไม่จบ ไม่เคลียเปนเรื่องๆ ไป
มันเลยแรงขึ้น แรงขึ้น
อันที่จริงปิ้กเองไม่เคยลงมืออะไรกะตาลเลยนะ
แต่ก้อพอจะเข้าใจว่า เวลาเถียงกัน ตาลจะเปนคนอารมณ์ร้อนมาก
แล้วปิ้กจะเยนๆ แต่กวนๆ คือเงียบ ไม่ก้อถ้าตอบก้อจะกวนตีน
ย้อนไปย้อนมา มันเลยน่าโมโหมั้ง
พอตาลพูดอะไรมา ปิ้กก้อจะพูดประโยคเดิมๆ ย้อนกลับ
ทำให้ตาลโมโหมากกกกกกกกกกกก
จนวันนั้นปิ้กเองพูดกับตาล พอตาลเริ่มไม่ฟัง
ตาลก้อเริ่มเดินหนี แล้วปิ้กเนี่ย พยายามจะเดินเข้าไปจับแขนสองข้าง
ประมานว่าให้หันมาฟังปิ้กพูดบ้าง
(แต่เท่าที่ตาลบอกคือปิ้กเดินกำหมัดเข้าไปหา เหรอ? ปิ้กก้อจำไม่ได้จริงๆนะ T__T)
ตาลเองก้อไม่เคยเหนปิ้กทำงี้มั้ง เลยสะบัดซะแรง
เล็บเลยขูดไปเปนทางยาว
แล้วตาลขาวด้วย เลยเหนเปนรอยแดงเลือดซิบกันเลยทีเดียว
ปิ้กเองเหนแบบนั้นก้อตกใจนะ ปกติไม่เคยทำตาลเลือกตกยางออกซักที
ไม่เคยอยากให้เจบเลยสาบานได้
แต่รุ้สึกว่าจะสำนึกช้าไป 5 วิ
ตามมาด้วยแก้มซ้ายชาาา .. ครั้งที่ 1
จังหวะนั้นทั้งตกใจ ทั้งเจบอ่ะ เจบกายไม่เท่าไหร่
แต่เจบที่หัวใจสุดๆ T______T
แบบ โอ้โห นี่เลยฟีลพระเอกละคร 555
เกิดมาไม่เคยโดนตบ ได้โดนก้อคราวนี้ล่ะวะ
แล้วตอนนั้นหูอื้อมาก ตาลพูดอะไรปิ้กฟังไม่ได้ยินละอ่ะ
(อาจจะเปนผลพลอยมาจากการโดนบ้องหูก่อนหน้านี้แล้ว)
ไม่ให้ยืนแบบพระเอกนาน ตามมาด้วยเพี้ยะ ที่สองอีกสิบวิต่อมา
ตอนนี้เริ่มไร้ความรุ้สึกบนหน้าละ ชาไปหมด
วินาทีนั้นเริ่มไม่รุ้สึกว่าตัวเองเปนพระเอกละ
รุ้สึกเหมือนว่าจะเปนนักมวยมากกว่า อารมณ์ประมานโดนชกครั้งแรก ชาไปครึ่งแถบ
เราไม่รอครั้งที่สาม ยกมือไหว้ขอโทดเลย
เพราะปิ้กเองก้อผิดจริงๆ นะที่ทำตาลเจบขนาดนั้นอ่ะ (เพราะเลบไม่ตัด --")
ตามมาด้วยอะไรไม่รุ้ รุ้แต่มาเปนครั้งที่สาม
ประมานว่าพูดไปแล้วของขึ้นล่ะมั้ง
เลยทรุดนั่งลงบนที่นอนเลย (ยืนไม่หยุแล้ว แบบว่ามึน T__T)

 </