Storythai

คำเตือน : ใครไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ ผ่านยาวไปเลยคับพี่น้อง ...
ไม่ต้องเมนท์ก็ได้ึัคับถ้าไม่มีอะไรจะเม้นท์
แต่ถ้าอยากเม้นท์จริงๆ ให้เม้นท์ทักทายกันละกันเนอะ
ดีกว่าเมนท์มึนๆเพราะไม่ได้อ่าน มันดูตลกอ้ะ

 

พี่ลี่บอกว่า .. ชีวิตคนเราบางทีมันก็ยิ่งกว่านิยายซะอีก
เวลาผ่านแล้วผ่านเลย เอากลับมาไม่ได้
เราไม่รู้อนาคตว่าจะเป็นยังไง วันนี้อาจจะเหมือนว่าแฮปปี้แอนดิ้งก็จริง
แต่วันหน้าอาจจะดราม่าสุดๆ
และวันทุกวันนี้ที่ปิ้กมีตาล ปิ๊กก็ไม่รู้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันอีกนานแค่ไหน
แต่สิ่งที่จะยังอยู่ตลอดไปคือความทรงจำ
มันก็คงจะีดีเนอะ .. ถ้าเราจะมีความทรงจำซักเล่มเป็นของตัวเอง ว่ามั้ย ?  
ไม่เคยเขียนอะไรจริงๆจังๆแบบนี้กับเขาซักที
ไม่รู้จะไปรอดรึเปล่า .. แต่รอดไม่รอดก็รอดูกันไป
เพราะนิยายเรื่องนี้ไม่มีตอนจบ ฮ่าๆ เพราะไม่อยากให้มันจบไงจ้ะ

เอ.. หรือจะจบแบบแฮปปี้แอนดิ้งดีนะ ??
ไม่รู้แหละ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นละกัน อิอิ

 

★ เรื่องที่เขียนมาจากเรื่องจริง คนในเรื่องก็มีตัวตนกันจริงๆ
แต่บางคนที่ยังไม่ได้ขออนุญาติเขา
ปิ้กก้อจะใช้นามสมมติแทนแล้วกันเนอะ ^^"
อาจจะไม่ตรงเป๊ะ แต่ก้อคล้ายแหละ ฮ่าๆ


★ ปิ้กจะอีดิท แต่ละ Chapter ไว้ในแต่ละหน้านะคับ
ถ้าจะอ่านแต่แรกก็ย้อนๆหลังไปดูเอานะ ^^


★ เนื่องจากมันเขียนจากความทรงจำ
อาจจะลืมบ้างอะไรบ้าง แต่ก็ไม่ได้วางโครงเรื่องอะไรไว้
เขียนไปเท่าที่นึกออก เพราะฉะนั้นอย่าถามว่ากี่ตอน
เพราะปิ้กก้อยังไม่รู้เลย -0-"


★ ปิ้กคบกับตาลมาสามปีครึ่งแล้ว
ถ้านับที่รู้จักกันจริงๆก็ 4 ปีแล้วจ้ะ จะให้เขียนเรื่องที่เกิดขึ้น 4 ปี
ภายในวันเดียวจบ ก็คงเป็นไปไม่ได้
เพราะฉะนั้น กว่าจะจบ คงอีกนานนเลยยย

 

★ ถ้าถามว่า จะเขียนทำไม ?
1. อยากเก็บความทรงจำดีดีไว้ แก่มาแล้วจะได้มานั่งอ่าน
2. คนที่เดาอะไรไปต่างๆนาๆโดยไม่รู้จักเราจริงๆ
จะได้อ่านจากเราเองเลย ไม่ต้องเดา ฮี่ๆ


★ ถ้าไม่อ่านก็ไม่เป็นไร ให้มันเม้นท์ทักทายกันเฉยๆก้อพอคับ
ถ้าเม้นท์แบบฝืนๆก็จะลบจริงๆนะ
อยากให้มีแต่ความรู้สึกดีดีนะค๊าบบบ..

 


✿ Chapter 4

ฉันเลิกเรียนตอนประมาณบ่ายสามโมงกว่าๆ
ฉันจึงรีบกลับห้องไปนอน เพราะร่างกายมันไม่ไหวแล้วจริงๆ
ถ้ายังขับรถต่อไปมีหวังฉันต้องชนกับเสาไฟฟ้าแน่ๆ
ก่อนนอน ฉันยังไม่ลืมตั้งนาฬืกาปลุก
ฉันจะตื่นประมาณ 1 ทุ่ม ไปออนรอตาลที่ร้านเนตเลยดีกว่า ^^
(เวลาในชีวิตฉัน เริ่มเปลี่ยนเป็นเวลาฮอลแลนด์ไปเรื่อยๆแล้วสิเนี่ย)


พอเวลาหนึ่งทุ่ม ฉันรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว
ลองเปิดคอมดูว่าเขาซ่อมอินเตอร์เนตเสร็จรึยัง
เผื่อฉันจะได้ไม่ต้องออกไปเล่นข้างนอกให้เสียเงินโดยใช่เหตุ
แต่ปรากฏว่าสัญญาณไวเลสยังคงติดต่อไม่ได้
ฉันเลยโทรลงไปถามพี่ที่ประจำอยู่เคาท์เตอร์ด้านล่าง

" พี่คะ เค้าจะซ่อมเนตเสร็จกี่โมงพี่"
"น้องอยู่ห้องไหนคะ"
" 404 จ้า จำเป็นต้องใช้เนตอ่ะพี่ การบ้านเยอะมาก"
ขอนิดนึง เผื่อเขาจะซ่อมให้เสร็จไวขึ้น - -"
"โอเค งั้นเดี๋ยวพี่เร่งช่างให้ น่าจะเสร็จคืนนี้แหละน้อง"
"ขอบคุณค่ะ"

ยังมีเวลาอีกสองสามชั่วโมง ป่านนี้ฮอลแลนด์เพิ่งบ่ายโมงเองนี่นา
ฉันรู้สึกหิวๆ แต่ยังไม่อยากลงไปหาอะไรกิน
กะว่าจะรอให้เนตติดก่อน ถ้าสามทุ่มแล้วยังซ่อมไม่เสร็จ
ฉันจะได้แวะเซเว่นแล้วก็ยาวไปร้านเนตเลยละกัน

ฉันทำการบ้าน ดูหนังรอ และพยายามต่อเนตทุกๆ 10 นาที
ฉันรู้สึกมีความสุขเป็นบ้าเลย
เมื่อวานฉันเพิ่งทะเลาะกับพี่บอสมาก็จริง
แต่ตาลก็ทำให้ฉันรู้สึกหลายๆอย่าง ว่าอย่างน้อยเขาก็แคร์ฉัน
โอเค ... เขาอาจจะแคร์พี่บอสด้วย เพราะหลังจากมีเรื่องกัน
เขาก็เลือกที่คุยกับพี่บอสก่อนฉัน
แต่นะ ... ก็เขาเป็นแฟนกันนี่ จะให้เลือกฉันก่อนได้ยังไง
นี่ฉันเริ่มหาเหตุผลมาปกป้องเขาให้ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย - -"

ไม่รู้สิ .. ฉันแค่คิดว่า ถ้าฉันมีคนรัก
ไม่ว่าฉันจะเป็นคนยังไง ฉันก็อยากให้เขาเลือกฉันก่อนเสมอ
และสิ่งที่ตาลทำกับพี่บอส ฉันก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีนะ
ถึงเขาจะไม่ชอบที่ฉันเพื่อนเยอะ แต่ก็อยู่กับฉันเสมอ
ถึงเขาจะมีคนมาจีบเยอะแยะ แต่เขาก็เลือกฉันก่อนเสมอ
ฉันคิดว่าพี่บอสเป็นคนที่น่าอิจฉาคนหนึ่งเลยล่ะ
เพียงแต่เขาจะคิดแบบที่ฉันคิดรึเปล่าเนี่ย ..

ฉันดูนาฬิกา 3 ทุ่มแล้ว เนตก็ยังคงต่อไม่ติด
โอเค งั้นไปเล่นที่ร้านเนตแล้วกัน บวกกับฉันหิวด้วย
ก็เลยไปออนไลน์ที่ร้านเนตดีกว่า ..

ฉันชอบความรู้สึกแบบนี้จัง ...
รอคอยอะไรซักอย่างแบบมีความสุข
หัวใจมันจะพองๆ คับอกยังไงไม่รุ้
นี่ฉันอยู่ในภาวะอินเลิฟแบบสุดๆเลยสินะเนี่ย

ฉันเลือกที่นั่งมุมในสุด เพราะฉันไม่ชอบนั่งปนกับพวกที่เล่นเกมส์
นอกจากจะเสียงดังจนน่ารำคาญแล้ว
ฉันยังหวังลึกๆว่าตาลอาจจะเปิดกล้องให้ฉันดูกันสองคนอีก
แล้วฉันก็ไม่อยากให้เครื่องข้างๆ มาเห็นด้วย ฉันหวง !! - -"

ฉันออนไลน์มา ยังไม่เห็นตาลออน
โอเค อาจจะยังไม่ถึงเวลามั้ง เค้าบอกว่ามาตอนสี่โมงเย็น
ฉันเลยหาเวปอ่านข่าว เล่นนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย
แต่ฉันก็แอบเห็นพี่บอสออนอยู่นะ
อืมม ... เวลาเขามันตรงกันนี่นะ สงสัยพี่บอสก็คงออนรอแฟนเขาเหมือนกัน

เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง .. 5 ทุ่มแล้ว ทำไมตาลยังไม่มาอีกน้า
สงสัยคงทำอะไรๆ อยู่ ก็เขาไม่ได้เห็นว่านัดกับฉันมันสำคัญล่ะมั้ง
อันที่จริงไม่ใช่นัดด้วยซ้ำ ฉันแค่ถามเขาว่าจะออนกี่โมง
เขาก็บอกว่าประมาณนี้
เพราะฉะนั้นเขาคงไม่จำเป็นต้องทำอะไรตามเวลาเป๊ะๆหรอก

เที่ยงคืนกว่าแล้ว ... ทำไมยังไม่มานะ
เวลานี้ทุกวันฉันเห็นเขาใน yahoo ตลอดเลย
เป็นไปได้เหรอที่เขาจะไม่ออน
หรือว่าเขาติดธุระอะไรที่ฮอลแลนด์ ??

ตีสองแล้ว .. ฉันเริ่มไม่อยากนั่งที่ร้านเนตแล้ว
อยากกลับไปเล่นที่ห้อง ฉันจะได้ทำอย่างอื่นไปด้วย
ไม่ต้องมานั่งฟุ้งซ่านอยู่แบบนี้
อย่างน้อยที่ห้อง ฉันก็นอนดูหนังพลางๆ ไม่ก็ฟังเพลงดังๆ
เพราะนั่งอยู่ร้านเนตแบบนี้ ฉันก็จดจ่ออยู่ว่าเมื่อไหร่น้า
หน้าต่าง msn ที่เป็นชื่อของตาลจะเด้งขึ้นมาซักที..

ตีสาม ...ฉันตัดสินใจกลับห้อง ถ้าที่ห้องไม่มีเนตก้ไม่เป็นไร
ฉันเองก็เหนื่อยแล้ว ... เหนื่อยกับความคิดมากมายในหัว
เป็นไปได้เหรอ ? ที่ตาลจะไม่ออน
ทั้งๆที่เขาออนมาตลอดตั้งแต่ฉันรู้จักเขามา
แล้วทำไมชื่อพี่บอสที่ออนไลน์อยู่
ก็ไม่เห็นจะมีสเตตัสอะไรที่ให้รู้ว่ารอตาลอยู่นะ

"หรือตาลจะบลอคฉัน?" ฉันคิด
แล้วเขาจะคุยดีกับฉันทำไมล่ะ?
ถ้าเค้าไม่อยากเจอฉันจริงๆ ก็น่าจะบอกกันตรงๆ
ไม่น่าจะมาให้ฉันต้องคอยมากมายแบบนี้เลย
ใจฉันที่พองๆ มันก็เริ่มแฟ่บลงเรื่อยๆ
เฮ่อ ... เหนื่อยใจจริงๆเลย

ฉันกลับมาถึงห้อง ลองต่ออินเตอร์เนตดู
เยสส ... ต่อติด อินเตอร์เนตคงซ่อมเสร็จแล้ว
ตีสามกว่าแล้วแต่ฉันยังไม่ง่วง เพราะฉันเพิ่งตืนตอนทุ่มนึงเอง
ฉันเลยออนไลน์รอ ใจนึง ฉันก็คิดว่า ตาลคงไม่ทำแบบนั้นแน่
แต่อีกใจ ฉันก็คิดว่าเขาต้องออนไลน์อยู่
ด้วยเหตุผลอะไรซักอย่าง
ฉันเลยกดเข้าไปดูในสเปซของตาล ทั้งๆที่ชื่อตาลยังออฟไลน์
แล้วฉันก็เห็นว่า เขาเพิ่งคอมเม้นท์ให้กับพี่คนนึงในนั้น
เวลาเพิ่งผ่านไปเมื่อประมาณ 10 นาทีที่แล้ว ..

โอเค .. แปลว่าเขาอยู่หน้าคอมตอนนี้ ...
แต่เขาบลอคฉัน ??

ฉันไม่รู้เหตุผลหรอกนะ ว่าเขาทำแบบนี้ทำไม
ฉันไม่เสียใจ แต่เสียความรู้สึก
ฉันเลยขึ้นสเตตัสใน msn ไว้ว่า
"ไม่อยากคุยก็บอกกันดีดีก็ได้ ไม่โกรธนะ แต่ไม่เห็นต้องบลอคกันเลยนี่นา ^^"







ฉันนั่งฟังเพลงกับเฮียเอ็มไปเรื่อยๆ
เฮียแกก็เข้าใจฉันด้วยการตอกย้ำเพลงอกหักให้ฉันอินเข้าไปอีก
ช่างเป็นพี่ชายที่น่ารักเหลือเกิน ...

"จะมีใครใครรัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดา ไม่เข้าตาเหมือนใครๆ ..
จะมีใครใครมั้ย ที่จะมองแต่หัวใจ .. จะมีมั้ยใครเข้าใจรักกัน .."

ฉันนั่งคิด ... ฉันไม่เข้าใจตาลเลยจริงๆ
สองสามวันที่ผ่านมานี้ ...
ใจฉันมันพอง .. แล้วก็แฟ่บ.. แล้วก็พอง .. อยู่ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว
คนที่แอบรักใครซักคน คงเป็นแบบนี้ทุกคนสินะ
เวลาเห็นหน้าเขา เจอเขาก็ใจเต้น มีความสุข
แต่เวลาเห็นเขากับใครๆ ใจเราก็เหี่ยวไป โดยที่เค้าเองไม่ได้รู้ตัวเลย
เอาเถอะ .. ฉันเคยอ่านเจอว่า เวลาคนเราตกหลุมรักใคร
ร่างกายเราจะเหนื่อยง่ายกว่าคนปกติเป็นสองเท่า
เพราะสารต่างๆในร่างกายจะสูบฉีดมากกว่าคนปกติ
เหมือนว่าระบบมันจะ Alert อยู่ตลอดเวลา
เป็นเพราะแบบนี้สินะ ตอนนี้ฉันถึงรู้สึกเหนื่อยใจจัง .. T__T




"ปิ้ก"

และแล้วชื่อที่ฉันคอยอยู่ก็พิมพ์มา ฉันมองนาฬิกา ตี 4 กว่าแล้ว
ฉันตื่นเต้นมากจนหัวใจจะหลุดมาจากอกอยู่แล้ว
ตาลพิมพ์มาทั้งๆที่ msn ยังแสดงเป็นออฟไลน์อยู่ คงแอบฉันสินะ ...


"จ๋าาา หายไปไหนมา รอตั้งนาน ไหนบอกว่าวันนี้จะออนตอนสี่ทุ่มไง ^^"
ฉันพยายามเบิกบานให้มากที่สุด ตาลคงพิมพ์มาเพราะเห็นสเตตัสฉันใน msn ล่ะมั้ง


"บีมไม่อยากเจอใคร ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นตอนนี้.."

"เหรอ ... ทำไมอ่ะจ้ะ ทะเลาะกับพี่บอสมาเหรอ ?"

"เปล่า กับพี่บอสบีมก็ไม่คุย บีมเบื่อ"

" แต่อันที่จริงไม่เห็นจำเป็นถึงกับต้องบลอคกันเลยนี่นา
แค่บอกปิ้กดีดี ปิ้กก็ไม่มาคุยแล้วก็ได้"

"บีมบลอคทั้งสองคน พี่บอสบีมก็บลอค ไม่ใช่แค่ปิ้กหรอก"

ฉันไม่เข้าใจเลยบอกตรงๆ ...
ถ้าคิดแบบนี้ตั้งแต่แรก ทำไมหลังจากมีเรื่อง ถึงมาคุยดีกับฉัน ?
มาให้ความหวังอะไรต่อมิอะไรมากมาย
แต่พอผ่านไปวันนึง ก็มาพูดแบบนี้ เฮ่อ ...


" เป็นเพราะเรื่องเมื่อวานนี้ใช่มั้ย ? ขอโทษนะถ้าทำให้ไม่สบายใจ"

"ปิ้ก ... ที่จริงพี่บอสเค้าไม่ได้ผิดอะไรนะ เค้าอยู่ของเค้าดีๆ
แต่ปิ้กเป็นคนเข้ามาหาบีมเอง เค้าเลยต้องทำแบบนั้น ..."

"...."


โอเค เอาเป็นว่าฉันผิดสินะ ฉันเป็นคนหาเรื่องสิใช่มั้ย
ฉันเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ฉันชอบตาลได้ในระยะเวลาสั้นๆ
ฉันก็คงตัดใจได้ ในระยะเวลาสั้นๆ เหมือนกัน ...

"ขอโทษนะปิ้ก แต่บีมไม่อยากมีปัญหากับพี่บอสอีก
หวังว่าปิ้กคงเข้าใจ ... ปิ้กทำให้บีมลำบากใจ"

"จ้า เข้าใจแล้ว ถ้าปิ้กทำให้บีมลำบากใจขนาดนั้น
ปิ้กไม่มาคุยแล้วก็ได้จ้ะ ^^"

"บีมเสียใจ ขอโทษนะปิ้ก"

"ไม่เป็นไรจ้าา แค่นี้สบายมาก ^3^
เดี๋ยวปิ้กไปนอนละน้า จะเช้าละ"

"ค่ะ บายค่ะ"



จบแล้วสินะ ...


ฉันเสียใจ แต่น้ำตาไม่ไหล...
มันแค่ .. จุกๆ ตันๆ บอกไม่ถูก
"ฉันไม่ได้รักเขาหรอก" ฉันบอกตัวเอง
"ฉันแค่หลง อยากเอาชนะ" ฉันเตือนตัวเอง
และตอนนี้ฉันก็ไม่ได้แพ้ ... เพราะฉันผิดจริงๆ
คนสองคนเขารักกันดีอยู่แล้ว ฉันมันตัวปัญหา
มันก็สมควรแล้วที่ต้องเป็นแบบนี้
ชัดเจนแบบนี้ก็ดี
เอาล่ะ ... ได้เวลาตัดใจจริงๆซะทีเนอะเรา T____T






หลังจากคืนนั้น ฉันก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือ
และเที่ยวเล่นกับไอเจมน้องชายที่อยู่มหาลัยเดียวกัน
บวกกับเป็นช่วงใกล้สอบเข้าไปทุกที
ทำให้ฉันเลิกฟุ้งซ่าน แล้วก็หาเวลาอยู่หน้าคอมให้น้อยที่สุด
บางครั้งฉันอยากอ่านหนังสือที่ห้อง แต่ฉันรู้ว่า
ช่วงเวลาที่ฉันยังใจไม่แข็งพอแบบนี้
ฉันก็อดที่จะแอบดูความเคลื่อนไหวของตาลไม่ได้
ฉันยังคิดถึงเขาอยู่บ้าง เวลาที่อยู่คนเดียว
แต่ฉันก็พยายามจะอยู่คนเดียวให้น้อยที่สุด
ฉันถึงกับไปนั่งอ่านหนังสือที่โรงอาหารมหาลัยจนเช้า
เพื่อที่จะไม่ต้องกลับห้องไปเปิดคอม
ฉันเริ่มสบายใจ แล้วก็คิดว่า ตั้งใจเรียนแบบนี้แหละ ดีแล้ว

จนกระทั่งฉันสอบเสร็จ...
เป็นช่วงเวลาที่ฉันปิดเทอม
ฉันจบปีสามแล้ว กะลังจะขึ้นปีสุดท้ายแล้วสินะ
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่ฉันจะตั้งใจเรียน
เพราะฉันกำลังจะจบแล้ว จะได้ทำให้พ่อแม่ภูมิใจซักที
ฉันทำข้อสอบได้เกือบหมด (แต่ถูกมั้ยนั้นอีกเรื่อง - -")
แล้วฉันก็ปิดเทอม ...

หลังจากสอบเสร็จได้เพียงวันเดียว
ฉันก็ตัดสินใจกลับบ้านที่ภูเก็ต
ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องอยู่ที่หอคนเดียวในช่วงปิดเทอมนี้
ถ้าฉันกำลังอินเลิฟ ฉันคงไม่อยากกลับ
เพราะฉันจะนอนตื่นกี่โมงก็ได้ จะเล่นเนตถึงกี่โมงก็ได้
แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว กลับบ้านไปหาพ่อแม่ดีกว่า ^^

บ้านที่ภูเก็ตฉันไม่มีคอมในห้องนอน
ถ้าฉันจะเล่น ฉันต้องเข้าไปเล่นในห้องน้องชาย
เพราะบ้านนี้พ่อกับแม่เพิ่งสร้างเสร็จและย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่กี่เดือน
บวกกับฉันเรียนอยู่ที่สงขลา
นานๆฉันถึงจะกลับบ้าน
ในห้องของฉันจึงมีแค่เตียง ทีวี ตู้ แล้วก็ของที่จำเป็นเท่านั้น
พ่อบอกว่าถ้าฉันกลับมาอยู่นานๆ ก็ค่อยหาอะไรใส่เองแล้วกัน
ฉันเองก็ห่างคอมไปมาก
เลยไม่อยากจะกลับไปติดเนตอะไรมากมายแล้ว
เป็นอยู่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ ^^


เวลาผ่านไป ... อาทิตย์กว่าๆ แล้วสินะ
ที่ฉันไม่ได้คุยกับตาลเลยนับแต่วันนั้น
เขาจะคิดถึงฉันบ้างมั้ยน้อ ....
ฉันก็เป็นแบบนี้ หัวใจมันว่าง
พออยู่เงียบๆ คนเดียว ก็คิดถึงเขาเสมอ
เพียงแต่ไม่ได้มากมายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ถ้าฉันไม่เจอ ฉันก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้าฉันยังเจอเขาอยู่ ฉันต้องใจอ่อนอีกแน่ๆเลย

ฉันตื่นขึ้นมา 9 โมงเช้าวันหนึ่ง
ฉันนั่งลงวินโดว์ใหม่ให้น้องชาย เนื่องจากคอมมันเริ่มอืดๆแล้ว
หลังจากที่ฉันลงทุกอย่างเสร็จหมด
ฉันลังเลใจอยู่ครู่นึง ... ก่อนจะคลิกเข้าไปใน yahoo
ฉันแค่อยากเข้าไปดูเฉยๆ หรอกนะ - -"
เพราะฉันคิดว่า ฮอลแลนด์ตอนนี้ก็ตีสามแล้ว
ถ้าฉันเข้าไป ฉันคงไม่เจอทั้งตาล ทั้งพี่บอสแน่นอน

ฉันกดเข้าห้องนั้นนี่ไปเรื่อยๆ
เจอคนรู้จักบ้าง ก็ทักกันบ้าง
จนฉันเข้ามาในห้องหนึ่ง แล้วฉันก็ใจเต้นอีกจนได้
ในห้อง มีชื่อของคนสองคน


และตาลก็ยังคุยอยู่ในห้องนั้น ...


แค่ฉันเห็นชื่อ ... ฉันก็ใจเต้นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
นี่ฉันอุส่าห์คิดว่าฉันทำใจได้แล้วนะ
แต่ปัญหาคือ คนที่ตาลอยู่ด้วย ไม่ใช่พี่บอส
แต่เป็นคิง ผู้ชายอีกคนที่ตาลเคยบอกฉันว่า
ตาลชอบเขามาก และเขาก็เหมือนจะชอบตาลด้วย ...
เพียงแต่ต่างคนต่างมีแฟนอยู่แล้ว
เลยคบกันไม่ได้ ...

เฮ่อ ... ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ !!!!