Storythai

 


ทิ้งช่วงห่างไปเยอะเลย
ด้วยอารมณ์แล้วก้ออะไรหลายๆ อย่าง
เลยไม่แน่ใจว่าอยากจะอัพดีมั้ย
บวกกับสตอรี่ไทยปรับปรุงหลายวัน
ว่าแต่ .. ปรับปรุงแล้วมีไรเพิ่มป่ะนิ ปิ้กหาไม่เจอ - -"

เป็นไงกันมั่งค้าบ ตรุษจีนได้อั่งเปากันเยอะมั้ยค้าบบ
ส่วนปิ้กนี่เปนไทยแท้แต่ดั้งเดิม เลยไม่มีซองดงซองแดงกะเขา
ไม่ได้ซักกะบาท - -" แถมยังรุ้สึกว่า
ตัวเองนี่แก่แล้วนะ ถึงขนาดมีเด็กมายื่นซองขออั่งเปา
ถึงคราวที่เราจะต้องใส่ให้เด็กบ้างแล้วเหรอฟะเนี่ย - -"
ทั้งๆที่คิดว่าน่าจะขอได้หยุนะ 5555 (แบบว่ายังเด็ก)
กลายเปนคนเฒ่าคนแก่ไปโดยปริยาย

ช่วงที่กลับมา สองสามวันแรกก้อเปนอะไรที่ทรมานดี
ทุกอย่างเหมือนจะต้องหาคำตอบไปเรื่อยๆ
ไม่ชินกับอะไรซักที หยุด้วยกันสองเดือน
ต่างเวลา ต่างสถานที่ ต่างจากเดิมทุกๆ อย่าง
มันทำให้ทั้งร่างกายแล้วก้อทั้งใจ ปรับตัวลำบาก
บางทีไม่รุ้จะเริ่มอะไรยังไงก่อน
จนถึงตอนนี้ บางสิ่งบางอย่างยังรุ้สึกว่าทำคนเดียวไม่ได้เลย
อยากอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมจัง T__T


เรื่องเรียนตอนนี้ก้อหยุในช่วงพิจารณาเอกสาร
เห้ออ.. ลุ้นจนตัวโก่งว่าจะอะไรยังไง
ไม่รุ้ว่าคำตอบจะออกมาเปนแบบไหน
เด๋วพรุ่งนี้จะโทรถามว่าเอกสารเพียงพอมั้ย
ถ้าต้องการอะไรเพิ่มอีก ก้อคงต้องรอต่อไป T_____T

ชีวิตนี้มันต้องรอไปถึงไหนน้อ ...
เริ่มรุ้สึกท้อแท้ T_______T

บางทีก้อพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่า
สิ่งที่เราไม่สมหวังในตอนนี้
เป็นไปเพื่อรอวันที่จะมีความสุขที่สุดในวันข้างหน้า
ถ้าวันนี้พระเจ้าไม่ให้เราสมหวัง
แต่พระเจ้าอาจจะเตรียมวันที่ดีกว่านี้ไว้ให้เราเสมอ
เพียงแต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา
และก้อคงต้องรอต่อไป ...






มะคืนตาลถามว่า...
ทำไมเวลาแฟนกันคู่อื่นๆ ทะเลาะกัน บ่อยๆ
บางทีเปนเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ก้อต้องเลิกกัน
เหมือนว่าจะทนไม่ได้ ทั้งๆที่มันน่าจะเคลียได้แท้ๆ
หันไปทางไหนก้อเจอแต่แบบเนี่ยะ ตาลไม่เข้าใจเลย...

ปิ้กก้อเลยคิดว่า ..
คู่ปิ้กกับตาลผ่านมาได้ถึงทุกวันนี้ได้ยังไง
ทั้งๆที่ถ้าให้นับอุปสรรคแล้ว ... - -"
แทบจะนับไม่ไหวกันเลยทีเดียว
หลายต่อหลายครั้งที่คิดถึง แต่ทำไม่ได้แม้แต่จับมือ
หลายต่อหลายครั้งที่ไม่เข้าใจกัน แต่ก้อทำได้แค่ นั่งหยุหน้าคอม
หลายต่อหลายครั้งที่ทะเลาะกันจนร้องไห้
แต่ในที่สุดแล้วก้อต้องกลับมาได้แค่นั่งพิมหากันหยุอย่างนี้
หลายต่อหลายครั้งที่แม้แต่จะโทรหากันแบบคนรักทั่วไป
ยังโทรได้ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ เพราะค่าโทรแพงเหลือเกิน
และหลายต่อหลายครั้งที่จะต้องจากกัน ..
มันเปนความรุ้สึกเจบปวดจนรุ้สึกว่าไม่อยากจะทนแบบนี้แล้ว

แต่เราก้อยังรักกัน
แม้ว่ามันเหมือนกับจูบเงา ..
มีคนรัก แต่ต่างคนก้อต้องหยุคนเดียวเป็นปี
บางทีหลายๆ คนอาจจะรุ้สึกเหมือนไม่มีด้วยซ้ำ
เพราะกว่าจะสัมผัสกันได้
ต้องรอ ... รอ .. แล้วก้อรอ ...

ต้องใช้ความเชื่อใจในปริมาณมากกว่าคนที่หยุด้วยกันกี่เท่านะ ..

คนได้หยุด้วยกันแล้วแท้ๆ
ไม่ต้องดิ้นรนที่จะเจอ ..
ไม่ต้องรอเปนปีๆ ..
ไม่ต้องทำเรื่อง เตรียมเอกสาร หาเงินมากมาย ..
ไม่ต้องทรมานกับการต้องหยุคนเดียว ..
ไม่ต้องทนเวลาคิดถึงมากๆ ...

... แต่ก้อยังเลิกกันง่ายๆ ซะอย่างนั้น ...

คิดในแง่ดีดี บางทีเค้าอาจจะไม่ใช่เนื้อคู่กัน
แค่คบเพียงเพื่อผ่าน อะไรแบบนั้นล่ะมั้ง ..

ที่พูดมาทั้งหมดไม่ใช่อะไร แค่อยากให้รุ้คุณค่าของความรัก
อยากให้รุ้คุณค่าของการมีกันและกัน
แต่การจะหยุกันได้นานๆ มันก้อมีเงื่อนไขมากมายอีกนั่นละ

เพราะแค่ "รัก" อย่างเดียวมันไม่พอ

ความเข้าใจตะหากที่จะทำให้เราหยุด้วยกันได้นานแค่ไหน
ถ้าเอาแต่รัก แต่ไม่รุ้จักปรับตัวเข้าหากัน
ไม่เคยรุ้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร
... มันก้อจบเหมือนกัน  ...

มีหลายๆครั้งที่ตาลใจไม่กว้างพอ
ที่จะให้ปิ้กไปไหนๆ ที่จะให้ปิ้กมีเพื่อนมากมาย
ที่จะให้ปิ้กสนุกหรือมีความสุขกับไคมากกว่าตาล
ถ้าเพียงแต่ปิ้กไม่คิดจะเข้าใจความรุ้สึกนี้
คิดแต่ว่า "ก้อแค่เพื่อน" "ก้อแค่ไปเที่ยวแปปเดียวเอง"
"ก้อแค่ไปสนุกกับพี่กับน้อง นิดเดียวก้อไม่ได้เหรอ"
แค่นี้ ... ก้อจบง่ายๆแล้วเหมือนกัน

แต่ปิ้กรุ้ ปิ้กเข้าใจว่า ..
ตาลหยุที่นั่น สังคมมันไม่กว้างขวางมากมายเหมือนที่ไทย
วันเวลาทำให้ตาลทิ้งทุกอย่าง แต่ละวันมีแต่การทำงาน
แล้วก้อมีแต่ปิ้ก ปิ้กคนเดียวเท่านั้น
เปนทั้งเพื่อนคุย เปนทั้งเพื่อนสนิท เปนคนรัก
ตาลบอกว่าแค่มีปิ้กคนเดียวตาลก้อรุ้สึกว่าพอแล้วจริงๆ
แล้วตาลก้อทำให้ปิ้กเหนจริงๆ

แล้วถ้าปิ้กไม่ยอมรับรู้ความรุ้สึกพวกนี้
คิดถึงแต่ตัวเองว่า ก้อแค่ไปเที่ยวแปปเดียวเอง ..
คนที่ต้องหยุคนเดียว และมีแต่เราเท่านั้น
เขาจะรุ้สึกยังไง ??

ปิ้กไม่รุ้จะบอกเรื่องความเข้าใจกันได้ยังไง
รุ้แต่ว่า ความรักจะยาวนานได้ก้อต่อเมื่อ มีสิ่งนี้เท่านั้น

ถึงเตงคับ ...
เค้ารุ้ว่าบางเวลา เค้าเองก้อทำในสิ่งที่รุ้ว่าเตงไม่ชอบ
แต่เค้าก้อยังพูด ยังจะทำ
เพราะคิดว่ามันคงไม่อะไรเท่าไหร่กับเรื่องเล็กๆ
แต่สิ่งที่เค้าลืมนึกถึงไปคือใจของเตง
เค้าอาจจะบกพร่องไปบ้าง
เค้าขอโทดนะ .. ยังไงเค้าก้อขาดเตงไม่ได้หยุดี

เค้าคิดถึงเตงมากจัง
เปนคำว่า "คิดถึง" ที่ "คิดถึง" จริงๆ
ไม่ใช่แค่คำพูดเอาใจ ว่า คิดถึงนะ
แต่เค้าคิดถึงเตง .. คิดถึงเวลาที่เราหยุด้วยกัน

เค้าคิดถึงแปรงสีฟันสีม่วงในห้องน้ำ

เค้าคิดถึงเตียงที่นุ่มจนปวดหลัง - -"

เค้าคิดถึงน้ำร้อนๆที่ลวกเค้าบ่อยๆเวลาอาบน้ำ

เค้าคิดถึงผ้ากันเปื้อนสีเขียวๆฟ้าๆ
ที่เค้าต้องผูกให้ตอนเตงบ่นทุกครั้งที่ต้องล้างจาน

เค้าคิดถึงเสียงของโม
ที่ไม่ว่าเค้าหยุตำแหน่งไหนของบ้าน เค้าก้อยังได้ยิน

เค้าคิดถึงจานสีทองๆ ที่เตงว่าให้เค้าไม่ต่ำกว่าสามครั้ง
เวลาเค้าพยายามจะเอามันเข้าไมโครเวฟ - -"

เค้าคิดถึงเวลาทำกับข้าว ...
ที่ต้องมีเมนูมัสมั่นกับหมูหวานทุกอาทิตย์

เค้าคิดถึงแอปเปิ้ลฟลัฟฟที่อร่อยที่สุดในโลก

เค้าคิดถึงเค้กHEMA ในทุกๆครั้งที่มีปาร์ตี้และไม่มีปาร์ตี้ - -"

เค้าคิดถึงห้องที่ไม่เคยรกเลย จนกระทั่งเค้าไปหยุด้วย ..

เค้าคิดถึงเครื่องทำความอุ่น ..
ที่เค้านอนเอาหัวไปกระแทกไม่ต่ำกว่า 5 ครั้งเวลานอน

เค้าคิดถึงตู้สีขาวที่ไม่ว่าเตงจะจัดกี่ครั้ง
มันก้อรกทุกครั้งที่เค้าเข้าไปเอาเสื้อผ้า - -

เค้าคิดถึงตะกร้าผ้าซัก ..
ที่หลายครั้งเตงเอาไปซักพร้อมๆกับเสื้อผ้าและถุงเท้า
ที่เค้ายังไม่ทันได้ใส่ ..


เค้าคิดถึงบันไดสีขาว ..
ที่มันต้องมีผมทุกวันแม้ว่าเราจะพยายามให้มันสะอาดแค่ไหน

เค้าคิดถึงห้องน้ำ ...
ที่เราจะไม่ต้องเกบผมก้อต่อเมื่อเราหัวล้านกันทั้งบ้านเท่านั้น

เค้าคิดถึงลิฟท์ที่ Studhuis..
ที่ทุกครั้งที่เข้าต้องกลั้นหายใจจนแทบตายมาแล้ว

เค้าคิดถึงหน้าต่าง ...
ที่เปนไอน้ำตลอดเวลา แม้ว่าเค้าจะพยายามรีดน้ำออกกี่ครั้งก้อตาม

เค้าคิดถึงร้านจีน ..
และช่วงเวลาที่หิวโหยเพื่อหิ้วท้องไปจนถึงด้วยความทรมาน

เค้าคิดถึงทุกอย่าง ...

..

เค้าคิดถึงเตง
คิดถึงมากจริงๆ