PickoLoz Up!!
คำเตือน : ยาวมาก ยาวโค่ดๆ
จะเม้นมั่วแนะนำให้ปิดเลยฮะ เสียเวลาเปล่าๆเนอะ
แล้วก้อไม่ต้องเม้นเรื่องฟูลเพราะอ่านแค่สามบันทัดแรก
เพราะวันนี้ไม่ได้พูดเกี่ยวกับฟูล เค๊ ?
(วันนี้นักเลงนิสนึง เพราะอารมณ์ซีเรียสฮะพี่น้อง - -")
อดทนอดกลั้นมานานกับการรอคอยฟูล
จนเมื่อเช้าตื่นมาแล้วเข้ามาเจอ ฟูลยังไม่มาอีก
ก็เลยหยิบมือถือ ส่งเมจเสจไปย้ำๆๆๆๆๆ ประมาน 4-5 ข้อความเห็นจะได้
แล้วก็เข้าไปแจ้งปัญหาทั้งขอร้อง อ้อนวอน ได้โปรด
และมันก้อได้ผล ทีมงานไม่ทนกันเลยทีเดียว โทรมาหาเลย 555
มาบอกว่าไม่ได้เมลที่ส่งสลิป - -"
ก้อเลยส่งให้ในทันใด และจากนั้นก้อได้ฟูลสมใจอยาก ฮึ่มมม ....
ตอนนี้อาการโรคตาลซิกเริ่มดีขึ้นเป็นระดับๆ
(เอามาจากโฮมซิก - คิดถึงบ้าน ตาลซิก - คิดถึงตาล - -" คิดได้เนอะ)
หลังจากที่จากกันที่อิดิทไดหน้าที่แล้ว
ไคที่ตามอ่านเรื่อยๆก้อคงจะไม่งง
แต่ไคที่บังเอินซวยเพิ่งเข้ามา คงจะงงว่าอินี่จะอิดิทยาวไปไหน
ข้างบนทำเหมือนจะตาย แต่ข้างล่างดันมีความสุขเหลือเกิ๊น
ทำเอาเม้นไม่ถูกเปนแถวๆเลยทีเดียว - -"
ประมานว่าบอกว่า เศ้ราจัง ... เที่ยวสนุกจังเลยนะ
เลยงงอารมณ์ของทั้งคนเม้นคนอัพ
กะจะอีดิทต่อก้อเหลือทนและ ประท้วงฟูลหยุแบบเนี่ยะ ได้ซักที
ตอนนี้ปิ้กกะตาลก้อคิดนะ ว่าเออ พื้นที่ 30 เมก 50 เมก ในสตอรี่ไทย
มันไม่พอหรอก --" จริงๆนะ เพราะไดอารี่ มันคือไดอารี่ (มันจะเปนแฮรรี่ไปได้อย่างไร?)
ไดอารี่ต้องอัพบ่อยๆ อย่างน้อยสุดก้ออาทิตย์ละครั้ง
และแต่ละวันที่เราเจออะไรมามากมายเนี่ย รุปก้อเยอะตาม
แทนที่เราจะมานั่งลบรูปของวันเก่าๆ พอกลับไปอ่านแล้วรุปหายมันก้อแปลกๆ
รุ้สึกเสียดายอ่ะ บางทีล้างเครื่องงี้อ่ะ ไม่ได้เซพรูปลงซีดี
จะได้มาเซฟเอาจากในไดได้ แต่นี่อัพใหม่ทีไรต้องลบของเก่าหมด
ก้อเลยเสียดายขึ้นมา ตาลเลยบอกว่าจะจดโดเมนไปเล้ยย
ลงทุนทีเดียว ปีละครั้ง ครั้งละแค่สี่พัน ได้ดอทคอมไปเลย
อยากทำไรทำ จะเอาไว้เปนแกลลอรี่ หรือจะอัพก้ออัพไปให้ไส้แตกไปข้าง
เพราะคาดว่าปิ้กจะถ่ายรุปอีกเยอะ ยิ่งถ้าเกบเงินซื้อกล้องใหม่ได้น้า โอ้วว
ถึงจะมีน้องเค้าบอกว่า สตอรี่ไทยมันเปนตำนาน
แต่เรื่องราวหรือความทรงจำมันสำคัญกับเรามากกว่าชื่อเสียง
ปิ้กกับตาลไม่ได้อยากดัง ถ้าไคชอบเรา เราก้อยินดีคับ
ดีใจที่มีพี่มีน้อง ทุกคนที่ติดตามไดเราเป็นคนน่ารัก จริงใจ
ใจแลกใจ ไม่ได้หยุที่จำนวนคอมเม้นหรืออันดับ
ถ้าอะไรๆ มันลงตัวเมื่อไหร่อาจจะจดโดเมนจริงๆนะ
พีทีทูเกเตอร์ดอทคอม วู้ !! (จองแล้วนะห้ามแย่ง ฮ่าๆ)
ตอนนี้ปิ้กเรียนหนักมาก - มากที่สุด
บางทีอาจจะเป็นเพราะว่ามันไม่มีสมาธิมากพอ
ในการทำความเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง
ถมว่าเพราะคิดถึงตาลเหรอ ? มันก้อมีส่วน
แต่เบื่อการแข่งขัน เบื่อความไม่จริงใจและอะไรหลายๆอย่าง
เพราะบรรยากาศ เพราะความยาก เพราะงานหนัก
หลายๆ อย่างรวมกันมันทำให้เราท้อ บวกกับช่วงเวลาที่อ่อนแอ
เลยทำให้ไม่ค่อยมีแรงสู้ซักเท่าไหร่
มีแต่คนแนะนำบอกว่า "ให้ทำให้ดีที่สุดก้อพอ"
ดีที่สุดอ่ะคับ ทำได้ .. แต่ทำเปนพักๆได้มั้ย
ถ้าต้องดีที่สุดทุกๆวันแบบนี้ปิ้กไม่ไหว
ทุกวันนี้ถามว่าความสุขของตัวเองอยู่ตรงไหน
ยังตอบไม่ได้เลย ตื่นเช้ามา ส่งตาลไปทำงาน
อ่านหนังสือ ไปเรียน กลับห้อง กินข้าว ทุกอย่างทำคนเดียวหมด
รอตาลกลับตอนห้าทุ่ม เปนช่วงเวลาที่ดีที่สุดแล้ว
คุยกันผ่านไมค์ บางทีเนตก้อแลค (เนตแชร์ ทำใจ)
บางทีเสียงก้อง บางทีไมค์เสีย โอ้ย นานาอุปสรรค
แต่มันก้อแค่เรื่องเล็กๆ แต่จะมีอะไรสู้ตอนหยุด้วยกันได้ล่ะเนอะ
ตาลบอกว่า สามสี่คืนที่ผ่านมา ตาลไม่เคยหลับสนิทเลย
อันนี้ปิ้กก้อรุ้ เพราะตอนนอนด้วยกัน ถ้าวันไหนที่ปิ้กปล่อยให้ตาลนอนก่อน
ปิ้กดูทีวี หรือเล่นเนต อะไรก้อแล้วแต่ ตาลจะชอบสะดุ้งสุดตัวเลย
บางทีก้อร้องตกใจ ไม่รุ้ฝันอะไร ตกเหวมั้ง - - เล่นเอาปิ้กตกใจไปด้วย แต่ก้อขำอ่ะ
เรายังเดินไปกอดไว้แล้วนอนหลับไปด้วยกันได้
ผิดกับตอนนี้ ... ตาลนอนสะดุ้ง นอนตกใจ
ทำได้แค่เรียกปิ้กผ่านไมค์ ปิ้กเองก้อนอนไม่ค่อยหลับเพราะพะวงกลัวตาลเรียกแล้วไม่ได้ยิน
ผลก้อคือ ตื่นนอนมาเหมือนกับไม่ได้นอนเลยทั้งคู่
เปนแบบนี้มาอาทิตย์นึงแระ เฮ่อ... ทรมานจริงๆเล้ยยย
ระยะเวลาสองเดือนที่หยุด้วยกัน
มันอาจจะนานเกินไป เพราะไม่เคยห่างกันเลย
มันทำให้พอเรากลับมาใช้ชีวิตแบบก่อนหน้านี้อีกครั้ง
มันเริ่มต้นไม่ถูก ไม่รุ้จะทำอะไรก่อนดี ไม่รุ้ว่าเมื่อก่อนหยุได้ยังไง
แต่ก้อเอานะ เวลาช่วยได้ทุกอย่าง ตอนนี้รุ้แต่ทำทุกอย่างให้มันลงตัวก้อพอ
ตอนนี้ปิ้กกำลังสับสน ...
มีคนบบางคนคิดว่า การเรียน เปนสิ่งที "ดีที่สุด" แล้ว ยิ่งจบสูง ยิ่งดี
อื่มม ปิ้กไม่เคยคิดนะ ว่าจะมีอะไรดีที่สุด
แต่ถ้าเรามีตัวเลือกที่ "ดีกว่า" น่ะมันมี
บางทีทำการบ้านเปนคืนๆ อดหลับอดนอน
ทำให้ตาลไม่ได้นอนไปด้วยเพราะนั่งรอปิ้ก
คืนนั้นทั้งคืนก้อไม่ได้กอดตาลจนเช้า เพราะนั่งทำงานจนเสร็จ
แม้ตาลจะบอกว่า กอดเค้าหน่อย นะนะ ปิ้กก้อกอดแบบรีบๆ แล้วมานั่งพิมพ์ต่อ
คิดย้อนไป ถึงบางสิ่งที่เอาคืนมาไม่ได้
การบ้าน ... ส่งเลทหน่อยก้อได้
ถึงจะโดนหักคะแนนหรือยังไง มันก้อมีโอกาสให้เราอีกเยอะ
แต่วันนี้ที่ตาลไม่หยุ ต่อให้ไม่มีการบ้านทำ ปิ้กก้อไม่สามารถกลับไปกอดตาลได้
เท่ากับวันนั้นปิ้กปล่อยให้มันผ่านไป ... โดยที่ไม่ได้กอดตาลเลยทั้งคืน
ทำให้รุ้ว่า บางที โอกาสมันไม่ได้มีว่างไว้สำหรับเราเสมอๆ
อะไรบางอย่างที่ทำให้เรามีความสุขเราก้อควรคว้ามันไว้ก่อน
เหมือนคนทำงานแล้วลืมครอบครัวนั่นแหละ
กว่าจะรุ้ตัวอีกที ก้อห่างเหินกันไปไม่รุ้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่
ก้อยังดีที่ตอนนี้ปิ้กยังมีอนาคตให้ได้แก้ตัว
ให้ได้กอดตาลชดเชยความผิดที่เราละเลยไปบ้าง
แต่ไคจะไปรุ้ว่า พรุ่งนี้เราจะยังมีชีวิตหยุอีกไหม ?
คนเราเกิดครั้งเดียว ตายครั้งเดียว จะไขว่ขว้าอะไรให้มันหนักหนาเกินตัว
บางทีสิ่งที่คนอื่นมองว่า "ดีที่สุด" อาจจะไม่ใช่กับเรา
อย่างน้อย เกิดมาเปนคนครั้งนึง
อยากจะตัดสินใจอะไรเพื่อความสุขของตัวเองบ้าง มันจะผิดมั้ยนะ ...
เสียงของความคิด ...
ปิ้กมองตาล ...
ตาลไม่ต้องเรียนถึงปริญญาโท ... แต่ตาลมีเงินมาหาปิ้กได้เปนแสนๆ
ปิ้กเรียนสูง ... ขอเงินพ่อแม่ทุกบาท แม้แต่ค่าห้อง ค่าหนังสือ ค่ากิน
ถามว่า ไคที่จะเปนคนที่ประสบความสำเร็จในอนาคต ?
การเรียนจำเปนมั้ย ใช่ จำเป็น
แต่มันอยู่ที่โอกาสของคนเราด้วย จบโทไม่มีประสบการณ
เงินเดือนสตาร์ท 9700 ในขณะที่ตรีมีประสบการณ์ได้ 12000
การเรียน กับ ประสบการณ์ อันไหนมีค่ามากกว่ากัน ?
อันไหนคือชีวิตจริง ?
ความฝันของปิ้กไม่ต่างจากมนุษย์คนอื่นๆ
มีบ้านชั้นเดียวซักหลัง มีรถ มีสนามหญ้า มีหมาวิ่งเล่น
มีคนรักที่หยุด้วยกันไปจนนาทีสุดท้ายของกันและกัน
แค่นั้นเอง แค่นั้นคือความฝัน มันไกลมากมั้ย ?
ไม่ไกลเลยนะ ... ชีวิตนึงเกิดมา มีแค่นั้นก้อถือว่าคุ้มค่าแล้ว
ไม่เหนจะต้องโกงใครให้ได้เงินเปนล้าน ไม่เหนจะต้องไขว่คว้าจนหาความสุขไม่ได้
บางคนทำงานจนนาทีสุดท้ายของชีวิต
เงินที่หามาแทบไม่มีเวลาใช้
อยากรู้ว่า ความสุขมันอยู่ตรงไหน ?
ตรงที่สิ้นเดือนแล้วดูสมุดบัญชีว่าเงินเยอะล่ะมั้ง
ตาลถามว่า .. อยากไปอยู่กับตาลมั้ย
ในใจคิดทันทีเลย ว่า อยาก
ไคบ้างล่ะไม่อยากอยู่กับคนรัก
แต่ก้อมีอะไรหลายอย่างตามมาเปนแถวๆ
แล้วเรียนล่ะ ? พ่อแม่ล่ะ ? ถ้าเรียนไม่จบพ่อแม่จะอายไคมั้ย
คนอื่นจะว่ายังไง โอ้ย.. หลายอย่างมาก
ปิ้กคิดว่า ถ้าปิ้กปฎิเสธตาล
"เค้าอยากไป แต่รอเค้าเรียนจบก่อนนะ"
มีไคตอบได้มั้ยว่าปิ้กจะเรียนอีกกี่ปี ?
ไม่ต้องบอกหรอกว่าปิ้กเก่ง สองปีจบ
เพราะปิ้กรุ้ดีว่าไม่ใช่ และก้อให้คำตอบไม่ได้ด้วยว่า "เมื่อไหร่"
มีไคตอบได้มั้ยว่าตาลจะรอปิ้กได้อีกกี่ปี ?
แม้คำตอบจากปากจะบอกว่า "ตลอดไป"
เราก้อได้แต่ "หวัง" ให้คำนี้มันมีหยุจริง
เราไม่มีทางรุ้ว่าวันนี้ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเราจะเจออะไร
ตาลอาจจะรอปิ้กเรียนจบ หรือไม่รอก้อได้
เราอาจจะไกลกันจนท้อใจ
ปิ้กอาจจะเจอไคที่เหมือนตาลแต่ใกล้กว่า ..
ตาลอาจจะเจอไคที่มั่นคงว่าคนที่เอาแต่เรียนแต่เอาตัวรอดไม่ได้เลยแบบปิ้ก
ไม่มีไคตอบได้ ...
แต่สิ่งที่แน่นอนที่สุดมีอยู่อย่างเดียวคือ
"เราไม่สามารถย้อนเวลากลับเปลี่ยนคำตอบได้
เมื่อผลมันไม่ได้ออกมาในแบบที่เราฝันไว้ ทุกอย่างไม่มีอะไรดีที่สุด
แต่เราเลือกในสิ่งที่ดีกว่า สำหรับตัวเองได้
เพราะการดีที่สุดสำหรับคนอื่น อาจไม่ใช่ดีที่สุดสำหรับเรา"
แล้วถ้าคำตอบคือ "โอเค เค้าจะไปหยุกับเตงนะ" ...
มันมีอะไรเสียมั้ย ?
การเรียน อื้มม ... เรียนไม่จบแน่ๆ เพราะไปฮอลแลนด์ซะก่อน
แล้วมีอะไรเสียล่ะ?
ก้อ คนนินทามั้ง อายคนอื่นเค้าอุส่าสอบติดแล้วเรียนไม่จบ
เด๋วญาติๆเค้าจะว่าเอา เด๋วพ่อแม่จะอาย ฯลฯ
แล้วข้อดีล่ะ มีมั้ย ?
"มีความสุข" เพราะได้หยุกับคนรัก
"มีเงิน" เพราะทำงานเปนยูโร มันแน่นอนอยู่แล้ว
"พ่อแม่" หายเหนื่อยเพราะไม่ต้องส่งเงินมาเดือนนึงเปนหมื่นๆแบบนี้
พ่อแม่หยุดพักได้แล้ว เด๋วปิ้กเลี้ยงพ่อแม่เองนะ
"อนาคต" มันก้อต้องดีขึ้นเรื่อยๆสิ ไม่ทำงานย่ำหยุกับที่แน่นอน
"คนรัก" มีเงินเก็บ ไม่ต้องทำงานงกๆเปนค่าตั๋วเครื่องบินทุกๆครึ่งปี
"ความฝัน" มีเงินซื้อบ้าน ซื้อรถ เปิดร้านอะไรซักอย่าง ที่ไทย
ความฝันมันใกล้เข้ามาอีกเยอะเลย กับการที่เรียนไปแต่ไม่รุ้ว่าจะทำงานอะไรเนี่ย
ไม่กลัวคนนินทาแล้วเหรอ ?
คนจบป ตรี ทำไมเค้ามีงานทำกันเยอะแยะทั้งประเทศ นี่เราก้อจบมาได้แล้วนี่
ทำไมไม่ภูมิใจบ้าง จะเรียนไปถึงไหนว๊ะ
เข้าทำนอง ความรุ้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอดจริงๆนะ
ไม่ได้อยู่ไทยนี่ มีเงินกลับบ้านเปนแสนๆ ล้านๆ จะว่าก้อว่าไปเหอะน่ะ
โอกาสไม่ได้มีกันทุกคน ..
ตัวเรารู้ได้เอง ว่าอะไรที่ดีที่สุดสำหรับเรา
ต่อให้ใครต่อใครมาตัดสิน ในที่สุดแล้ว
เราก้อต้องเปนคนเผชิญมันเองหยุดี
เพราะฉะนั้น ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ ...
จะผิดจะพลาด ก้อเพราะตัดสินใจไปแล้ว ...
อย่างน้อยเลือกให้วันนี้มีความสุข
พรุ่งนี้จะตายก้อคงไม่เสียดาย
ดีกว่าการแคร์สายตาคนรอบข้างจนไม่เป็นตัวของตัวเอง
เราควรที่จะดึงคนรัก พ่อแม่ มาให้ใกล้ตัวเราที่สุดแล้วเอาคนอื่นไว้ข้างนอก
เลือกเค้าก่อน เลือกคนที่เรารักและรักเราก่อน
เลือกให้คนรักได้กอดเรา
เลือกให้พ่อแม่ได้สบายกว่านี้ไม่ต้องเหนื่อย
เพราะความภูมิใจในกระดาษแผ่นเดียว ...
บางครั้งมันก้อไม่ช่วยให้ท่านเหนื่อยน้อยลง
ดีกว่าเลือกที่จะแคร์สายตาคนรอบข้าง โดยที่ไม่มีผลอะไรกับเราสักนิด ...
ตัดสินใจแล้ว ..
"รอเค้านะคะที่รัก ... เค้าไปเตรียมเรื่องทำวีซ่าดีกว่า ^^"
Ps.
- ทางของเรา ชีวิตของเรา
- เหนื่อยมั้ยคนดีมีพี่เปนแฟน ... ฮ่าๆๆ รักตาลนะคะ
- วันนี้บ่นอะไรไม่รุ้เนอะ ไม่อ่านไม่ว่ากันเนอะ
- เม้นไม่ถูกเลยอ่ะดิ หุหุ
- วิญญาณมุ่งมั่นเข้าสิงมาจากไหนฟะ ..
- ตัวหนังสือเยอะจนตาลาย จะใส่รุปก้อไม่เข้ากะเรื่องราว
เอาเปนว่ารอตาลมาอีดิทรุปหลังห้าทุ่มดีก่านะค้าบ
PickoLoz Up!!
คำเตือน : ยาวมาก ยาวโค่ดๆ
จะเม้นมั่วแนะนำให้ปิดเลยฮะ เสียเวลาเปล่าๆเนอะ
แล้วก้อไม่ต้องเม้นเรื่องฟูลเพราะอ่านแค่สามบันทัดแรก
เพราะวันนี้ไม่ได้พูดเกี่ยวกับฟูล เค๊ ?
(วันนี้นักเลงนิสนึง เพราะอารมณ์ซีเรียสฮะพี่น้อง - -")
อดทนอดกลั้นมานานกับการรอคอยฟูล
จนเมื่อเช้าตื่นมาแล้วเข้ามาเจอ ฟูลยังไม่มาอีก
ก็เลยหยิบมือถือ ส่งเมจเสจไปย้ำๆๆๆๆๆ ประมาน 4-5 ข้อความเห็นจะได้
แล้วก็เข้าไปแจ้งปัญหาทั้งขอร้อง อ้อนวอน ได้โปรด
และมันก้อได้ผล ทีมงานไม่ทนกันเลยทีเดียว โทรมาหาเลย 555
มาบอกว่าไม่ได้เมลที่ส่งสลิป - -"
ก้อเลยส่งให้ในทันใด และจากนั้นก้อได้ฟูลสมใจอยาก ฮึ่มมม ....
ตอนนี้อาการโรคตาลซิกเริ่มดีขึ้นเป็นระดับๆ
(เอามาจากโฮมซิก - คิดถึงบ้าน ตาลซิก - คิดถึงตาล - -" คิดได้เนอะ)
หลังจากที่จากกันที่อิดิทไดหน้าที่แล้ว
ไคที่ตามอ่านเรื่อยๆก้อคงจะไม่งง
แต่ไคที่บังเอินซวยเพิ่งเข้ามา คงจะงงว่าอินี่จะอิดิทยาวไปไหน
ข้างบนทำเหมือนจะตาย แต่ข้างล่างดันมีความสุขเหลือเกิ๊น
ทำเอาเม้นไม่ถูกเปนแถวๆเลยทีเดียว - -"
ประมานว่าบอกว่า เศ้ราจัง ... เที่ยวสนุกจังเลยนะ
เลยงงอารมณ์ของทั้งคนเม้นคนอัพ
กะจะอีดิทต่อก้อเหลือทนและ ประท้วงฟูลหยุแบบเนี่ยะ ได้ซักที
ตอนนี้ปิ้กกะตาลก้อคิดนะ ว่าเออ พื้นที่ 30 เมก 50 เมก ในสตอรี่ไทย
มันไม่พอหรอก --" จริงๆนะ เพราะไดอารี่ มันคือไดอารี่ (มันจะเปนแฮรรี่ไปได้อย่างไร?)
ไดอารี่ต้องอัพบ่อยๆ อย่างน้อยสุดก้ออาทิตย์ละครั้ง
และแต่ละวันที่เราเจออะไรมามากมายเนี่ย รุปก้อเยอะตาม
แทนที่เราจะมานั่งลบรูปของวันเก่าๆ พอกลับไปอ่านแล้วรุปหายมันก้อแปลกๆ
รุ้สึกเสียดายอ่ะ บางทีล้างเครื่องงี้อ่ะ ไม่ได้เซพรูปลงซีดี
จะได้มาเซฟเอาจากในไดได้ แต่นี่อัพใหม่ทีไรต้องลบของเก่าหมด
ก้อเลยเสียดายขึ้นมา ตาลเลยบอกว่าจะจดโดเมนไปเล้ยย
ลงทุนทีเดียว ปีละครั้ง ครั้งละแค่สี่พัน ได้ดอทคอมไปเลย
อยากทำไรทำ จะเอาไว้เปนแกลลอรี่ หรือจะอัพก้ออัพไปให้ไส้แตกไปข้าง
เพราะคาดว่าปิ้กจะถ่ายรุปอีกเยอะ ยิ่งถ้าเกบเงินซื้อกล้องใหม่ได้น้า โอ้วว
ถึงจะมีน้องเค้าบอกว่า สตอรี่ไทยมันเปนตำนาน
แต่เรื่องราวหรือความทรงจำมันสำคัญกับเรามากกว่าชื่อเสียง
ปิ้กกับตาลไม่ได้อยากดัง ถ้าไคชอบเรา เราก้อยินดีคับ
ดีใจที่มีพี่มีน้อง ทุกคนที่ติดตามไดเราเป็นคนน่ารัก จริงใจ
ใจแลกใจ ไม่ได้หยุที่จำนวนคอมเม้นหรืออันดับ
ถ้าอะไรๆ มันลงตัวเมื่อไหร่อาจจะจดโดเมนจริงๆนะ
พีทีทูเกเตอร์ดอทคอม วู้ !! (จองแล้วนะห้ามแย่ง ฮ่าๆ)
ตอนนี้ปิ้กเรียนหนักมาก - มากที่สุด
บางทีอาจจะเป็นเพราะว่ามันไม่มีสมาธิมากพอ
ในการทำความเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง
ถมว่าเพราะคิดถึงตาลเหรอ ? มันก้อมีส่วน
แต่เบื่อการแข่งขัน เบื่อความไม่จริงใจและอะไรหลายๆอย่าง
เพราะบรรยากาศ เพราะความยาก เพราะงานหนัก
หลายๆ อย่างรวมกันมันทำให้เราท้อ บวกกับช่วงเวลาที่อ่อนแอ
เลยทำให้ไม่ค่อยมีแรงสู้ซักเท่าไหร่
มีแต่คนแนะนำบอกว่า "ให้ทำให้ดีที่สุดก้อพอ"
ดีที่สุดอ่ะคับ ทำได้ .. แต่ทำเปนพักๆได้มั้ย
ถ้าต้องดีที่สุดทุกๆวันแบบนี้ปิ้กไม่ไหว
ทุกวันนี้ถามว่าความสุขของตัวเองอยู่ตรงไหน
ยังตอบไม่ได้เลย ตื่นเช้ามา ส่งตาลไปทำงาน
อ่านหนังสือ ไปเรียน กลับห้อง กินข้าว ทุกอย่างทำคนเดียวหมด
รอตาลกลับตอนห้าทุ่ม เปนช่วงเวลาที่ดีที่สุดแล้ว
คุยกันผ่านไมค์ บางทีเนตก้อแลค (เนตแชร์ ทำใจ)
บางทีเสียงก้อง บางทีไมค์เสีย โอ้ย นานาอุปสรรค
แต่มันก้อแค่เรื่องเล็กๆ แต่จะมีอะไรสู้ตอนหยุด้วยกันได้ล่ะเนอะ
ตาลบอกว่า สามสี่คืนที่ผ่านมา ตาลไม่เคยหลับสนิทเลย
อันนี้ปิ้กก้อรุ้ เพราะตอนนอนด้วยกัน ถ้าวันไหนที่ปิ้กปล่อยให้ตาลนอนก่อน
ปิ้กดูทีวี หรือเล่นเนต อะไรก้อแล้วแต่ ตาลจะชอบสะดุ้งสุดตัวเลย
บางทีก้อร้องตกใจ ไม่รุ้ฝันอะไร ตกเหวมั้ง - - เล่นเอาปิ้กตกใจไปด้วย แต่ก้อขำอ่ะ
เรายังเดินไปกอดไว้แล้วนอนหลับไปด้วยกันได้
ผิดกับตอนนี้ ... ตาลนอนสะดุ้ง นอนตกใจ
ทำได้แค่เรียกปิ้กผ่านไมค์ ปิ้กเองก้อนอนไม่ค่อยหลับเพราะพะวงกลัวตาลเรียกแล้วไม่ได้ยิน
ผลก้อคือ ตื่นนอนมาเหมือนกับไม่ได้นอนเลยทั้งคู่
เปนแบบนี้มาอาทิตย์นึงแระ เฮ่อ... ทรมานจริงๆเล้ยยย
ระยะเวลาสองเดือนที่หยุด้วยกัน
มันอาจจะนานเกินไป เพราะไม่เคยห่างกันเลย
มันทำให้พอเรากลับมาใช้ชีวิตแบบก่อนหน้านี้อีกครั้ง
มันเริ่มต้นไม่ถูก ไม่รุ้จะทำอะไรก่อนดี ไม่รุ้ว่าเมื่อก่อนหยุได้ยังไง
แต่ก้อเอานะ เวลาช่วยได้ทุกอย่าง ตอนนี้รุ้แต่ทำทุกอย่างให้มันลงตัวก้อพอ
ตอนนี้ปิ้กกำลังสับสน ...
มีคนบบางคนคิดว่า การเรียน เปนสิ่งที "ดีที่สุด" แล้ว ยิ่งจบสูง ยิ่งดี
อื่มม ปิ้กไม่เคยคิดนะ ว่าจะมีอะไรดีที่สุด
แต่ถ้าเรามีตัวเลือกที่ "ดีกว่า" น่ะมันมี
บางทีทำการบ้านเปนคืนๆ อดหลับอดนอน
ทำให้ตาลไม่ได้นอนไปด้วยเพราะนั่งรอปิ้ก
คืนนั้นทั้งคืนก้อไม่ได้กอดตาลจนเช้า เพราะนั่งทำงานจนเสร็จ
แม้ตาลจะบอกว่า กอดเค้าหน่อย นะนะ ปิ้กก้อกอดแบบรีบๆ แล้วมานั่งพิมพ์ต่อ
คิดย้อนไป ถึงบางสิ่งที่เอาคืนมาไม่ได้
การบ้าน ... ส่งเลทหน่อยก้อได้
ถึงจะโดนหักคะแนนหรือยังไง มันก้อมีโอกาสให้เราอีกเยอะ
แต่วันนี้ที่ตาลไม่หยุ ต่อให้ไม่มีการบ้านทำ ปิ้กก้อไม่สามารถกลับไปกอดตาลได้
เท่ากับวันนั้นปิ้กปล่อยให้มันผ่านไป ... โดยที่ไม่ได้กอดตาลเลยทั้งคืน
ทำให้รุ้ว่า บางที โอกาสมันไม่ได้มีว่างไว้สำหรับเราเสมอๆ
อะไรบางอย่างที่ทำให้เรามีความสุขเราก้อควรคว้ามันไว้ก่อน
เหมือนคนทำงานแล้วลืมครอบครัวนั่นแหละ
กว่าจะรุ้ตัวอีกที ก้อห่างเหินกันไปไม่รุ้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่
ก้อยังดีที่ตอนนี้ปิ้กยังมีอนาคตให้ได้แก้ตัว
ให้ได้กอดตาลชดเชยความผิดที่เราละเลยไปบ้าง
แต่ไคจะไปรุ้ว่า พรุ่งนี้เราจะยังมีชีวิตหยุอีกไหม ?
คนเราเกิดครั้งเดียว ตายครั้งเดียว จะไขว่ขว้าอะไรให้มันหนักหนาเกินตัว
บางทีสิ่งที่คนอื่นมองว่า "ดีที่สุด" อาจจะไม่ใช่กับเรา
อย่างน้อย เกิดมาเปนคนครั้งนึง
อยากจะตัดสินใจอะไรเพื่อความสุขของตัวเองบ้าง มันจะผิดมั้ยนะ ...
เสียงของความคิด ...
ปิ้กมองตาล ...
ตาลไม่ต้องเรียนถึงปริญญาโท ... แต่ตาลมีเงินมาหาปิ้กได้เปนแสนๆ
ปิ้กเรียนสูง ... ขอเงินพ่อแม่ทุกบาท แม้แต่ค่าห้อง ค่าหนังสือ ค่ากิน
ถามว่า ไคที่จะเปนคนที่ประสบความสำเร็จในอนาคต ?
การเรียนจำเปนมั้ย ใช่ จำเป็น
แต่มันอยู่ที่โอกาสของคนเราด้วย จบโทไม่มีประสบการณ
เงินเดือนสตาร์ท 9700 ในขณะที่ตรีมีประสบการณ์ได้ 12000
การเรียน กับ ประสบการณ์ อันไหนมีค่ามากกว่ากัน ?
อันไหนคือชีวิตจริง ?
ความฝันของปิ้กไม่ต่างจากมนุษย์คนอื่นๆ
มีบ้านชั้นเดียวซักหลัง มีรถ มีสนามหญ้า มีหมาวิ่งเล่น
มีคนรักที่หยุด้วยกันไปจนนาทีสุดท้ายของกันและกัน
แค่นั้นเอง แค่นั้นคือความฝัน มันไกลมากมั้ย ?
ไม่ไกลเลยนะ ... ชีวิตนึงเกิดมา มีแค่นั้นก้อถือว่าคุ้มค่าแล้ว
ไม่เหนจะต้องโกงใครให้ได้เงินเปนล้าน ไม่เหนจะต้องไขว่คว้าจนหาความสุขไม่ได้
บางคนทำงานจนนาทีสุดท้ายของชีวิต
เงินที่หามาแทบไม่มีเวลาใช้
อยากรู้ว่า ความสุขมันอยู่ตรงไหน ?
ตรงที่สิ้นเดือนแล้วดูสมุดบัญชีว่าเงินเยอะล่ะมั้ง
ตาลถามว่า .. อยากไปอยู่กับตาลมั้ย
ในใจคิดทันทีเลย ว่า อยาก
ไคบ้างล่ะไม่อยากอยู่กับคนรัก
แต่ก้อมีอะไรหลายอย่างตามมาเปนแถวๆ
แล้วเรียนล่ะ ? พ่อแม่ล่ะ ? ถ้าเรียนไม่จบพ่อแม่จะอายไคมั้ย
คนอื่นจะว่ายังไง โอ้ย.. หลายอย่างมาก
ปิ้กคิดว่า ถ้าปิ้กปฎิเสธตาล
"เค้าอยากไป แต่รอเค้าเรียนจบก่อนนะ"
มีไคตอบได้มั้ยว่าปิ้กจะเรียนอีกกี่ปี ?
ไม่ต้องบอกหรอกว่าปิ้กเก่ง สองปีจบ
เพราะปิ้กรุ้ดีว่าไม่ใช่ และก้อให้คำตอบไม่ได้ด้วยว่า "เมื่อไหร่"
มีไคตอบได้มั้ยว่าตาลจะรอปิ้กได้อีกกี่ปี ?
แม้คำตอบจากปากจะบอกว่า "ตลอดไป"
เราก้อได้แต่ "หวัง" ให้คำนี้มันมีหยุจริง
เราไม่มีทางรุ้ว่าวันนี้ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเราจะเจออะไร
ตาลอาจจะรอปิ้กเรียนจบ หรือไม่รอก้อได้
เราอาจจะไกลกันจนท้อใจ
ปิ้กอาจจะเจอไคที่เหมือนตาลแต่ใกล้กว่า ..
ตาลอาจจะเจอไคที่มั่นคงว่าคนที่เอาแต่เรียนแต่เอาตัวรอดไม่ได้เลยแบบปิ้ก
ไม่มีไคตอบได้ ...
แต่สิ่งที่แน่นอนที่สุดมีอยู่อย่างเดียวคือ
"เราไม่สามารถย้อนเวลากลับเปลี่ยนคำตอบได้
เมื่อผลมันไม่ได้ออกมาในแบบที่เราฝันไว้ ทุกอย่างไม่มีอะไรดีที่สุด
แต่เราเลือกในสิ่งที่ดีกว่า สำหรับตัวเองได้
เพราะการดีที่สุดสำหรับคนอื่น อาจไม่ใช่ดีที่สุดสำหรับเรา"
แล้วถ้าคำตอบคือ "โอเค เค้าจะไปหยุกับเตงนะ" ...
มันมีอะไรเสียมั้ย ?
การเรียน อื้มม ... เรียนไม่จบแน่ๆ เพราะไปฮอลแลนด์ซะก่อน
แล้วมีอะไรเสียล่ะ?
ก้อ คนนินทามั้ง อายคนอื่นเค้าอุส่าสอบติดแล้วเรียนไม่จบ
เด๋วญาติๆเค้าจะว่าเอา เด๋วพ่อแม่จะอาย ฯลฯ
แล้วข้อดีล่ะ มีมั้ย ?
"มีความสุข" เพราะได้หยุกับคนรัก
"มีเงิน" เพราะทำงานเปนยูโร มันแน่นอนอยู่แล้ว
"พ่อแม่" หายเหนื่อยเพราะไม่ต้องส่งเงินมาเดือนนึงเปนหมื่นๆแบบนี้
พ่อแม่หยุดพักได้แล้ว เด๋วปิ้กเลี้ยงพ่อแม่เองนะ
"อนาคต" มันก้อต้องดีขึ้นเรื่อยๆสิ ไม่ทำงานย่ำหยุกับที่แน่นอน
"คนรัก" มีเงินเก็บ ไม่ต้องทำงานงกๆเปนค่าตั๋วเครื่องบินทุกๆครึ่งปี
"ความฝัน" มีเงินซื้อบ้าน ซื้อรถ เปิดร้านอะไรซักอย่าง ที่ไทย
ความฝันมันใกล้เข้ามาอีกเยอะเลย กับการที่เรียนไปแต่ไม่รุ้ว่าจะทำงานอะไรเนี่ย
ไม่กลัวคนนินทาแล้วเหรอ ?
คนจบป ตรี ทำไมเค้ามีงานทำกันเยอะแยะทั้งประเทศ นี่เราก้อจบมาได้แล้วนี่
ทำไมไม่ภูมิใจบ้าง จะเรียนไปถึงไหนว๊ะ
เข้าทำนอง ความรุ้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอดจริงๆนะ
ไม่ได้อยู่ไทยนี่ มีเงินกลับบ้านเปนแสนๆ ล้านๆ จะว่าก้อว่าไปเหอะน่ะ
โอกาสไม่ได้มีกันทุกคน ..
ตัวเรารู้ได้เอง ว่าอะไรที่ดีที่สุดสำหรับเรา
ต่อให้ใครต่อใครมาตัดสิน ในที่สุดแล้ว
เราก้อต้องเปนคนเผชิญมันเองหยุดี
เพราะฉะนั้น ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ ...
จะผิดจะพลาด ก้อเพราะตัดสินใจไปแล้ว ...
อย่างน้อยเลือกให้วันนี้มีความสุข
พรุ่งนี้จะตายก้อคงไม่เสียดาย
ดีกว่าการแคร์สายตาคนรอบข้างจนไม่เป็นตัวของตัวเอง
เราควรที่จะดึงคนรัก พ่อแม่ มาให้ใกล้ตัวเราที่สุดแล้วเอาคนอื่นไว้ข้างนอก
เลือกเค้าก่อน เลือกคนที่เรารักและรักเราก่อน
เลือกให้คนรักได้กอดเรา
เลือกให้พ่อแม่ได้สบายกว่านี้ไม่ต้องเหนื่อย
เพราะความภูมิใจในกระดาษแผ่นเดียว ...
บางครั้งมันก้อไม่ช่วยให้ท่านเหนื่อยน้อยลง
ดีกว่าเลือกที่จะแคร์สายตาคนรอบข้าง โดยที่ไม่มีผลอะไรกับเราสักนิด ...
ตัดสินใจแล้ว ..
"รอเค้านะคะที่รัก ... เค้าไปเตรียมเรื่องทำวีซ่าดีกว่า ^^"
Ps.
- ทางของเรา ชีวิตของเรา
- เหนื่อยมั้ยคนดีมีพี่เปนแฟน ... ฮ่าๆๆ รักตาลนะคะ
- วันนี้บ่นอะไรไม่รุ้เนอะ ไม่อ่านไม่ว่ากันเนอะ
- เม้นไม่ถูกเลยอ่ะดิ หุหุ
- วิญญาณมุ่งมั่นเข้าสิงมาจากไหนฟะ ..
- ตัวหนังสือเยอะจนตาลาย จะใส่รุปก้อไม่เข้ากะเรื่องราว
เอาเปนว่ารอตาลมาอีดิทรุปหลังห้าทุ่มดีก่านะค้าบ
pт2gєтєя :) wє Love єach otheя 
